ยี่ย พวกเจ้าเข้าเมืองไปซื้อไม้เป็นอย่างไรบ้าง”
ฮูหยินผู้เฒ่าไม่อยากยุ่งเรื่องในบ้านมานานแล้ว ตอนนี้แค่ต้องการช่วยงานเหมือนสะใภ้คนอื่น ๆเพียงแต่นางรู้สึกว่าบรรยากาศวันนี้แปลกไป ปกติโม่ชูหานจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างท างานให้ที่บ้านฟังอย่างตื่นเต้น แต่วันนี้กลับเขาเงียบผิดปกติฮูหยินผู้เฒ่าคิดว่าจะต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่ ๆ จึงถามเรื่องที่พวกเขาไปซื้อไม้ความจริงแล้ว พวกเขาพี่น้องไม่อยากเล่าเรื่องที่จับคนหนานเจียงได้สองคนให้ที่บ้านฟัง เพราะมันไม่ใช่เรื่องน่ายินดีอะไรแต่พวกเขาก็รู้จักนิสัยของมารดาดี หากนางไม่ได้พบสิ่งผิดปกตินางคงไม่เอ่ยบนโต๊ะอาหารเช่นนี้เดิมทีโม่จิ่วเยี่ยคิดจะเตรียมทุกอย่างให้พร้อมสรรพก่อน แล้วค่อยบอกเรื่องที่เขาจะไปเมืองหลวงแต่อย่างไรก็ต้องบอกอยู่แล้ว ในเมื่อมารดาเอ่ยถาม เขาจึงเล่าออกมา“ท่านแม่ ไม้ที่ต้องการพวกเราเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว เดิมทีจะหาคนขนกลับมาที่บ้านช่วงบ่าย ไม่คิดว่าจะไปพบชาวหนานเจียงสองคนในเมืองอวิ่น พวกเขาก าลังสืบหาหมู่บ้านซีหลิ่งอยู่…”
โม่จิ่วเยี่ยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้มารดาฟังอย่างนี้แล้ว การเดินทางไปเมืองหลวงของเขาก็ไม่จ าเป็นต้องอธิบายอะไรอีกแน่นอนว่าคนทั้งสองนั้นตายอย่างไรเขาไม่ได้พูดละเอียด แต่บอกเพียงว่าพวกพี่ชายจัดการเรียบร้อยแล้วฟังเขาพูดจบ ไม่ใช่แค่พี่สะใภ้เท่านั้น แม้แต่มารดาที่สุขุมเยือกเย็นเสมอก็ยังอดร้อนใจไม่ได้“ปรมาจารย์ซือเหมิง
