ชาวหนานเจียงตอบอย่างซื่อตรง “ข้ารู้แค่ว่ามีพวกข้าสองคนพวกเราอยู่ในเมืองหลวงมาตลอด เมื่อมีข่าวก็จะส่งนกพิราบไปยังหนานเจียง”พี่น้องสกุลโม่ได้ยินเช่นนั้นก็พอจะเข้าใจเรื่องหนึ่งแล้วแต่ก่อนเมื่อบุรุษสกุลโม่ออกรบ ทุกครั้งที่ไปถึงชายแดน ฝ่ายตรงข้ามก็มักจะรู้ว่าต้าซุ่นส่งขุนพลคนใดในสกุลโม่มา แม้แต่จ านวนก าลังทหารก็รู้ชัดเจนไม่ต้องสงสัยเลยว่าในเมืองหลวงมีสายลับของหนานเจียงอยู่พวกเขาพี่น้องเคยทูลฎีกาส่งถึงจักรพรรดิซุ่นอู่หลายครั้ง หวังให้พระองค์ให้ความส าคัญกับเรื่องนี้ ส่งคนไปสืบหาสายลับของหนานเจียงตอนนั้นเพื่อให้สกุลโม่ปกป้องบ้านเมือง จักรพรรดิซุ่นอู่จึงให้ความส าคัญกับค าพูดของพวกเขาอยู่บ้างแต่หลังส่งคนออกไปค้นหาหลายครั้งก็ไม่พบเจออะไรไม่คิดว่าสายลับหนานเจียงสองคนนี้จะถูกพวกเขาจับได้โดยบังเอิญที่ซีเป่ยคิดถึงเรื่องเหล่านี้แล้ว พี่น้องสกุลโม่ก็ยิ่งเกลียดชังคนตรงหน้า
แต่พวกเขาพี่น้องต่างรู้ดีว่าก่อนจะระบายความโกรธแค้นนี้ ยังต้องถามเรื่องที่พวกเขาอยากรู้ให้กระจ่างเสียก่อนโม่จิ่วเยี่ยถามต่อ “อวิ๋นหลี่ตายมานานแล้ว พวกเจ้าไม่เคยสังเกตเห็นความผิดปกติของนกพิราบส่งสารเลยหรือ?”เขาคิดว่าอวิ๋นหลี่ตายไปนานแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่อีกฝ่ายจะไม่ส่งข่าวอะไรเลยอีกทั้งดูจากท่าทางของชายชาวหนานเจียง พวกเขาก็ไม่ได้พบเบาะแสเรื่องนี้แต่อย่างใด“นายหญิงมักจะออกจากวังบ่อย ๆ ในวังมีนางก านัลคนสนิทของนาง ส่วนใหญ่พวกข้าจะส
