่งจดหมายไปและนางก านัลคนนั้นจะเป็นคนรับ หากนายหญิงไม่อยู่ นางก านัลจะน าข่าวนี้ไปส่งให้องค์จักรพรรดิโดยตรง”เช่นนี้ก็อธิบายปัญหาได้แล้ว อีกอย่างใครจะเป็นคนรับข่าวสารของหนานเจียง ส าหรับพวกเขาพี่น้องสกุลโม่แล้วมันไม่ส าคัญเลยโม่จิ่วเยี่ยถามต่อ “แล้วปรมาจารย์ซือเหมิงสั่งให้พวกเจ้าท างานอย่างไร? พวกเจ้าซ่อนตัวอยู่ที่ไหนในเมืองหลวง?”“พวกข้าอาศัยอยู่ในตรอกหย่งอันในเมืองหลวง หน้าประตูมีต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง บนต้นไม้พวกข้าวางรังนกไว้ ไม่ว่าจะเป็นนายหญิงหรือปรมาจารย์ซือเหมิง หากต้องการให้พวกข้าท างานก็จะโยน
จดหมายใส่ในรังนก ตราบใดที่พวกข้าอยู่ในเมืองหลวง ทุกวันก็จะไปตรวจสอบว่ามีภารกิจส่งมาหรือไม่”ในฐานะคนเมืองหลวง พี่น้องสกุลโม่ย่อมคุ้นเคยกับตรอกหย่งอันเป็นอย่างดีที่ได้ชื่อว่าตรอกหย่งอัน เพราะมันถูกสร้างขึ้นโดยอ๋องหย่งอันผู้เป็นเชื้อพระวงศ์ต่างสกุลและมีความดีความชอบในการสถาปนาราชวงศ์ต้าซุ่นอ๋องหย่งอันไม่มีทายาท ก่อนสิ้นชีพได้น าทรัพย์สมบัติทั้งหมดมาปรับปรุงพื้นที่ตรงนั้นให้เป็นบ้านเรือนมากมาย และมอบให้ประชาชนซึ่งไร้ที่อยู่อาศัยกาลเวลาผ่านไปร้อยปี ที่นั่นได้กลายเป็นแหล่งที่มีผู้คนหลากหลายที่สุดในเมืองหลวงสองคนนี้เลือกที่ซ่อนได้ดีจริง ๆ ด้วยความวุ่นวายของตรอกหย่งอัน จึงไม่แปลกที่จักรพรรดิซุ่นอู่จะส่งคนไปตามหาแล้วไม่เจอแน่นอนว่ามันเกี่ยวข้องกับการแต่งกายและการปลอมตัวของพวกเขาด้วยเช่นกันพวกเขาพอจะ
