เห็นแล้ว ว่าด้วยความระมัดระวังของปรมาจารย์ซือเหมิง แม้แต่ศิษย์ของเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน คนสองคนที่ถูกใช้งานชั่วคราวเช่นนี้ยิ่งไม่มีทางรู้ได้
แต่สิ่งที่ควรถามก็ต้องถามให้ชัดเจน“ปรมาจารย์ซือเหมิงเคยบอกหรือไม่ว่าเมื่อพวกเจ้าพบสัตว์เลี้ยงของเขาแล้ว จะต้องส่งมอบให้เขาอย่างไร?”ชาวหนานเจียงส่ายหน้า “เขาไม่ได้บอกว่าจะส่งมอบให้เขาอย่างไร หากพวกข้าพบสัตว์เลี้ยงก็จะต้องน ากลับไปเลี้ยงดูที่เมืองหลวงชั่วครู่ รอค าสั่งต่อไปจากเขา”“เขาสั่งให้พวกเจ้าท างาน เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มอบผลประโยชน์ให้พวกเจ้า” เขาถามต่อเมื่อได้ยินค าพูดของโม่จิ่วเยี่ย สายตาของชาวหนานเจียงก็ตกลงบนต าแหน่งที่นูนขึ้นเล็กน้อยบนหน้าอกของโม่จิ่วเยี่ย“มันคือถุงผ้าที่เจ้าเอาไป ข้างในนั้นเป็นวิธีลัดในการเลี้ยงหนอนกู่ที่เขามอบให้พวกข้า”ตอนที่เขาค้นตัวทั้งสองคนเมื่อครู่นี้ก็มีถุงผ้าที่ไม่น่าสนใจอยู่จริงๆ ตอนนั้นเขาบีบมันเล็กน้อยและคิดว่าเป็นตั๋วเงิน จึงไม่ได้ตรวจดูละเอียดตอนนี้ชาวหนานเจียงพูดถึงถุงผ้าใบนั้น เขาจึงน ามันออกมาจากอกเสื้ออีกครั้งในถุงผ้าไม่ใช่ตั๋วเงินอย่างที่คิด แต่เป็นกระดาษที่เขียนตัวอักษรเต็มไปหมด
เมื่อเห็นว่าสิ่งที่บันทึกไว้เกี่ยวข้องกับหนอนกู่จริง ๆ ก็แสดงว่าชาวหนานเจียงคนนี้ไม่ได้โกหกเขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่าตนเองคิดค าถามอื่นไม่ออกแล้วดังนั้น โม่จิ่วเยี่ยจึงพยักหน้าให้เหล่าพี่ชายที่ก าลังก าหมัด
