ากกกก…” ชาวหนานเจียงร้องด้วยความเจ็บปวด แล้วรีบยกมือปิดบริเวณหูที่หายไป มองโม่ชูหานด้วยความหวาดกลัวตอนนี้โม่ชูหานยกดาบขึ้นอีกครั้ง เล็งใบหูอีกข้างของเขาชาวหนานเจียงเห็นดังนั้นจึงวิงวอนไม่หยุด “คุณชายเมตตาด้วย…ข้าจะบอกทุกอย่างที่ข้ารู้”โม่ชูหานเห็นเขาพูดเช่นนั้น จึงหยุดการเคลื่อนไหวของมือ
ใครจะรู้ว่า ชาวหนานเจียงคนนั้นจะฉวยโอกาสที่เขาหยุดไปชั่วขณะ พุ่งเข้าหาดาบของเขาอย่างจงใจโม่ชูหานคิดจะหลบแต่ไม่ทันกาล ดาบจึงปักเข้าที่อกชาวหนานเจียงพอดิบพอดีโม่จิ่วเยี่ยเห็นดังนั้นจึงกลัวว่าชาวหนานเจียงอีกคนจะฆ่าตัวตายเช่นกัน เขาพุ่งไปควบคุมตัวคนไว้ราวกับสายฟ้าพี่ห้ากับพี่หกก็เช่นกัน พวกเขาต่างรู้ดีว่าไม่อาจเสียคนไปได้อีกจึงรีบท าตามน้องเก้า ล้อมรอบชาวหนานเจียงที่ยังมีชีวิตเอาไว้อย่างใกล้ชิดตอนนี้ชาวหนานเจียงที่ยังมีชีวิต ต่อให้อยากฆ่าตัวตายเหมือนคนก่อนหน้าก็ท าไม่ได้แล้ว ในใจเขายิ่งหวาดกลัวมากขึ้น ถึงขนาดอยากจะยื่นมือไปปิดหูตัวเอง แต่น่าเสียดายที่มือและเท้าถูกควบคุมไว้จนไม่อาจขยับเขยื้อนได้เลย“พวกเจ้าต้องการอะไรกันแน่?”โม่จิ่วเยี่ยหัวเราะเยาะ “แค่เจ้ายอมตอบค าถามของข้า ข้าสัญญาว่าจะให้เจ้าตายอย่างสงบ”“ข้าไม่ตายได้ไหม?” ความตายอันโหดร้ายของสหายร่วมทางยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจ า ชาวหนานเจียงคิดแล้วก็รู้สึกขนลุกซู่ถ้าสามารถมีชีวิตอยู่ได้ ใครเล่าจะอยากตาย?
“ไม่ได้” โม่จิ่วเยี่ยตอบเด็ดขาดเมื่อเห็นเช่นนี
