้ ร่างกายของชาวหนานเจียงก็สั่นสะท้าน พร้อมกันนั้นส่วนล่างของร่างกายก็มีของเหลวอุ่นไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว…โม่ชูหานหันหน้าหนีด้วยความรังเกียจ “อัปมงคลจริง ๆ”พี่ห้าพี่หกก็เพิ่งเคยเห็นภาพแบบนี้เป็นครั้งแรก ไม่คิดว่าจะมีคนกลัวจนถึงขั้นกลั้นปัสสาวะไว้ไม่ได้พี่ห้าพูดด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย “น้องเก้า เจ้ารีบถามเถอะ”เขาเพิ่งจะเอ่ย โม่ชูหานก็ยกดาบในมือขึ้นแล้ว ปลายดาบชี้ตรงไปที่ใบหน้าของชาวหนานเจียงชาวหนานเจียงตกใจจนสีหน้าซีดเผือด “อย่าฆ่าข้า! ข้าจะพูดข้าจะพูดทุกอย่าง”พอสิ้นเสียง เขาก็มองดูทุกคนอีกครั้ง เห็นว่าพวกเขาไม่ได้คัดค้าน แสดงว่าอีกฝ่ายคงจะไม่ฆ่าเขาแล้วโม่จิ่วเยี่ยไม่สนใจความคิดของคนผู้นี้ เขาถามด้วยน ้าเสียงเคร่งขรึม “พูดมา ใครส่งพวกเจ้ามาที่นี่?”“เป็น…เป็นปรมาจารย์ซือเหมิง”“สมแล้วที่เป็นเขา!” โม่จิ่วเยี่ยกล่าวด้วยความแค้นเคือง จากนั้นก็สบตากับเหล่าพี่ชาย
พี่น้องทุกคนต่างเกลียดชังปรมาจารย์ซือเหมิง เพียงได้ยินชื่อของเขาก็ต่างก าหมัดแน่นโม่จิ่วเยี่ยสูดหายใจลึก แล้วถามต่อ “เขาให้พวกเจ้ามาท าอะไรที่นี่?”“สัตว์เลี้ยงของเขาหายไป เขาจึงส่งพวกข้ามาตามหา”เมื่อพูดถึงสัตว์เลี้ยงของปรมาจารย์ซือเหมิง สิ่งแรกที่โม่จิ่วเยี่ยนึกถึงก็คือเหยี่ยวปีกทองที่อยู่ในพื้นที่มิติของภรรยาเขาเคยได้ยินภรรยาพูดว่า สิ่งมีชีวิตตัวเล็กนั่นปกติเหมือนนกพิราบขาวธรรมดา แต่เมื่อต้องปฏิบัติภารกิจหรือเผชิญหน้ากับอันตราย มัน
