จะเผยจะงอยปากที่เหมือนเหยี่ยวออกมาดูท่าปรมาจารย์ซือเหมิงจะใส่ใจสิ่งมีชีวิตตัวเล็กนี้มากทีเดียวแต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เขาจะคิดเรื่องพวกนั้น เขาต้องสอบถามข้อมูลที่เป็นประโยชน์ก่อน“ปรมาจารย์ซือเหมิงอยู่ที่ไหน?”นี่คือเรื่องส าคัญที่พี่น้องสกุลโม่อยากรู้ที่สุด“ข้าไม่รู้…”“กล้าบอกว่าไม่รู้หรือ ตอนนี้ข้าจะเอาชีวิตเจ้าเสียเลย!”
ค าพูดของชาวหนานเจียงยังไม่ทันจบ ดาบของโม่ชูหานก็จ่อกลางกระหม่อมของเขาแล้ว หากเขายังพูดว่าไม่รู้อีก ก็รับรองได้ว่าจะถูกฟันเป็นสองท่อนแน่นอนชาวหนานเจียงตกใจจนน ้าตาไหลพราก รีบวิงวอนขอชีวิต“คุณชายเมตตาด้วยเถอะ…เมตตาข้าด้วย ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าปรมาจารย์ซือเหมิงอยู่ที่ไหน”จากท่าทางของคนผู้นี้ ดูไม่ยากว่าเขาไม่ได้โกหกโม่จิ่วเยี่ยยังมีค าถามอื่นอีกแต่เขากลัวว่าพี่แปดจะใจร้อนเผลอฆ่าคนไปตอนนี้ จึงได้แต่เตือนเบา ๆ“พี่แปด”เมื่อได้ยินน้องเก้าเตือน แม้ดาบในมือโม่ชูหานจะไม่มีทีท่าว่าจะขยับออก แต่ก็ไม่ได้ฟันลงไป ยังคงค้างอยู่เหนือศีรษะของชาวหนานเจียงโม่จิ่วเยี่ยฉวยโอกาสก้าวเข้าไปถาม “เจ้าไม่รู้ว่าปรมาจารย์ซือเหมิงอยู่ที่ไหน แล้วเจ้ารับค าสั่งของเขาได้อย่างไร?”เพื่อเอาชีวิตรอด ชายชาวหนานเจียงคิดอย่างหนักจนสมองแทบแตก
เขาหวังว่าตนเองจะสามารถวิเคราะห์ที่อยู่ของปรมาจารย์ซือเหมิงได้ เพื่อให้ค าตอบกับอีกฝ่ายเขาคิดไปคิดมาและตัดสินใจเปิดเผยทุกสิ่งที่เขารู้“ข้าถูกนายหญิงสั่งให้สืบข่าวในดินแด
