นต้าซุ่นมาตลอด นายหญิงของข้าเคยบอกว่า หากปรมาจารย์ซือเหมิงต้องการให้พวกเราท างาน พวกเราก็ต้องท าตามโดยไม่มีข้อแม้”โม่ชูหานได้ยินเช่นนั้นจึงรีบถามอย่างใจร้อน “นายหญิงของเจ้าคือผู้ใด?”“นายหญิงของข้าคืออวิ๋นหลี่ จักรพรรดินีแห่งหนานเจียง” ชาวหนานเจียงตอบตรงไปตรงมา เห็นได้ชัดว่าไม่มีเจตนาโกหกพูดถึงอวิ๋นหลี่ ตอนนี้นางถูกโม่จิ่วเยี่ยสังหารไปแล้ว ดังนั้นเขาจึงมีค าถามอีกมากมายที่จะถามชาวหนานเจียงตรงหน้าก็ไม่มีทางรอดชีวิตไปจากที่นี่ได้ เขาจึงไม่ต้องกังวลอะไร“อวิ๋นหลี่ตายไปแล้ว เจ้าไม่รู้หรือ?”ชาวหนานเจียงได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจมาก “เจ้าบอกว่านายหญิงของข้าตายแล้วหรือ?”โม่จิ่วเยี่ยหัวเราะเยาะ “นางตายด้วยน ้ามือข้าตั้งนานแล้ว”
ชาวหนานเจียงตกใจ ไม่แปลกที่นายหญิงของเขาไม่ได้มอบหมายงานให้มานานแล้วอย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขาคิดว่าสิ่งส าคัญที่สุดคือชีวิตของตัวเองดังนั้นจึงไม่กล้าถามรายละเอียดเพิ่มเติมโม่จิ่วเยี่ยเห็นว่าเขาไม่พูดอะไร จึงถามต่อ “ในเมื่อนายหญิงของเจ้าตายไปแล้ว แล้วปรมาจารย์ซือเหมิงสั่งให้พวกเจ้าท าอะไรบ้าง?”“อีกอย่าง อวิ๋นหลี่ได้จัดวางสายลับอย่างพวกเจ้าไว้ในต้าซุ่นทั้งหมดกี่คน?”
