ปได้
“ท่านแม่ เป็นเด็กแฝดจริง ๆ ข้าให้ท่านหมอตรวจดูแล้ว”ฮูหยินผู้เฒ่าตกตะลึง จ้องมองท้องน้อย ๆ ของเฮ่อจือหร่านอยู่นานโดยหาค าพูดอะไรออกมาไม่ได้นางคิดว่า ตนเองยอมให้สกุลโม่ไร้ทายาทสืบทอดเสียยังดีกว่าปล่อยให้ลูกสะใภ้ที่ดีเช่นนี้ต้องเสี่ยงอันตราย“เด็กคนนี้…” ไม่ควรเก็บไว้ฮูหยินผู้เฒ่าพูดไม่ทันจบก็ถูกเฮ่อจือหร่านเอ่ยแทรก“ท่านแม่ ตัวข้าเองก็เป็นหมอคนหนึ่ง ข้ารับรองว่าจะคลอดลูกพวกเขาคนอย่างปลอดภัย” เฮ่อจือหร่านรู้ดีว่าความหมายของแม่สามีคงไม่ต่างจากสิ่งที่โม่จิ่วเยี่ยคิดไว้แต่แรก พวกเขาทั้งคู่ล้วนไม่อยากให้นางต้องเสี่ยงอันตรายทั้งนั้นโม่จิ่วเยี่ยเข้าใจดีว่ามารดาก็ไม่อยากให้จือหร่านต้องเผชิญอันตราย แต่เมื่อตนเองรับปากกับภรรยาแล้วว่าจะเก็บเด็กเอาไว้ ก็ต้องเห็นด้วยกับนาง“ท่านแม่ หร่านหร่านบอกว่ามีวิธีที่ท าให้คลอดได้อย่างราบรื่นพวกเราต้องเชื่อมั่นในตัวนางขอรับ”ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นลูกชายผู้โง่เขลายังคิดอะไรไร้เดียงสาเช่นนี้ ก็อยากจะเดินเข้าไปตีเขาสักครั้ง!
เห็นแม่สามีก าลังจะระเบิดอารมณ์ใส่สามี เฮ่อจือหร่านจึงรีบก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าวมือที่ฮูหยินผู้เฒ่ายื่นออกมาค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนจะรีบดึงกลับมาอยู่ที่เดิมอย่างรวดเร็ว“คราวนี้พวกเจ้าฟังข้าเถอะ หากเสียเด็กไปก็ยังมีโอกาสมีใหม่ได้ข้าไม่อาจปล่อยให้ลูกสะใภ้ที่ดีเช่นนี้ต้องมาเสี่ยงอันตราย”เฮ่อจือหร่านเห็นสถานการณ์เช่นนั้นจึงได้แต่อธิบายอย่างใจเย็
