น“ท่านแม่ เชื่อข้าเถอะ ข้ารู้วิชาแพทย์อย่างหนึ่ง แม้เด็กจะคลอดยากแต่ก็ไม่ต้องกังวล รับรองว่าจะปลอดภัยทั้งแม่ทั้งลูก”ฮูหยินผู้เฒ่าชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วถามว่า “เจ้ารับรองว่าจะไม่มีอันตรายใช่หรือไม่?”แม้นางจะไม่รู้ว่าวิชาแพทย์ที่ลูกสะใภ้เก้าพูดถึงคืออะไร แต่นางก็รู้ดีว่าเฮ่อจือหร่านมีความสามารถจริง ๆ คิดไปคิดมา เรื่องเด็กจะอยู่หรือไป นางก็ไม่อาจตัดสินใจด้วยค าพูดเพียงประโยคเดียวได้สุดท้ายก็ได้แต่เชื่อในความสามารถของลูกสะใภ้“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าก็สบายใจ ข้าจะไม่กังวลแล้ว แต่เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ”“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะท่านแม่ ข้าไม่เพียงจะดูแลตัวเองให้ดีเท่านั้นแต่ยังจะดูแลท่านพี่ให้ดีด้วย”
เฮ่อจือหร่านกล่าวพร้อมรอยยิ้ม สีหน้าเต็มไปด้วยความซุกซนฮูหยินผู้เฒ่าเห็นดังนั้น สีหน้าที่เคยเคร่งเครียดก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายนางเอ่ยเร่งโม่จิ่วเยี่ย “รีบพาภรรยาของเจ้ากลับไปพักเถอะ โตป่านนี้แล้วยังไม่รู้จักดูแลภรรยาอีก”โม่จิ่วเยี่ยราวกับได้รับการอภัยโทษ เขาพยักหน้าอย่างแรง “ท่านแม่ ข้าจะพาหร่านหร่านกลับไปพักเดี๋ยวนี้”พูดจบ เขาก็จูงมือเฮ่อจือหร่านเดินไปยังห้องของตน โดยไม่หันกลับมามองเพราะเขากลัวว่าหากเดินช้า จะถูกสายตาคมกริบของมารดาเสียดแทงเอา…ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจแล้วกลับเข้าห้องของตนเฮ่อจือหร่านพบว่าระหว่างทางอาหารเย็น เรื่องที่นางตั้งครรภ์ลูกแฝดจะแพร่สะพัดไปทั่วบ้านพวกพี่สะใภ้และแม่สามีต่างปฏิบัติ
