สามารถมองเห็นอนาคตได้ทว่าโม่จิ่วเยี่ยยังคงไม่สบายใจอย่างที่นางคิดไว้“หร่านหร่าน การท้องลูกแฝดไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ ข้ายอมไม่มีทายาทดีกว่าให้เจ้าตกอยู่ในอันตราย”เฮ่อจือหร่านพอจะเดาได้ว่าโม่จิ่วเยี่ยก าลังคิดอะไรอยู่“ท่านจะท าเช่นไรหรือ?”ใบหน้าของโม่จิ่วเยี่ยฉายแววเจ็บปวดอย่างที่สุด แต่ค าพูดที่ควรเอ่ย เขาก็ยังจ าต้องเอ่ยมันออกไป
“หร่านหร่าน หรือพวกเราไม่ควรมีเด็กพวกนี้จะดีกว่า ข้าไม่อาจปล่อยให้เจ้าต้องเจออันตรายใด ๆ ได้”การสูญเสียลูกในครรภ์ท าให้โม่จิ่วเยี่ยรู้สึกเจ็บปวดแสนสาหัสแต่เมื่อนึกถึงอันตรายที่ภรรยาอาจต้องเผชิญ เขาก็ต้องอดทนและตัดสินใจเช่นนี้“มันไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่ท่านคิดหรอก ท่านเชื่อข้าเถอะ ลูกของพวกเราต้องคลอดออกมาอย่างปลอดภัยแน่นอน” เฮ่อจือหร่านยืนยันด้วยน ้าเสียงหนักแน่นในฐานะแพทย์คนหนึ่ง หากแม้แต่ลูกในไส้ของตนเองนางยังรักษาเอาไว้ไม่ได้ แล้วจะไปรักษาและช่วยชีวิตผู้อื่นได้อย่างไร“แต่ว่า…”โม่จิ่วเยี่ยก าลังจะเอ่ยสิ่งใดบางอย่าง แต่ถูกเฮ่อจือหร่านตัดบทเสียก่อน“ถึงท้องแฝดก็ไม่ใช่ปัญหา สามารถผ่าคลอดได้”เพื่อให้โม่จิ่วเยี่ยวางใจ นางจึงจูงมือเขาไปยังห้องพยาบาล และหยิบหนังสือเกี่ยวกับการผ่าคลอดมอบให้เขา“นี่คือต าราเกี่ยวกับการผ่าคลอด ยามท่านมีเวลาว่างก็ลองศึกษาดูได้ หากข้าสามาถคลอดเองได้ตามธรรมชาติก็จะเป็นการดีที่สุด แต่หากเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้นมา ก็สามารถใช้วิธีนี้ได้”
มือของโม่จิ่
