บทที่ 95 อาจารย์หาน เชิญท่านลงมือได้เลย
วันรุ่งขึ้น เฝ่ยไป๋ลู่มายังบ้านของลี่ซิงจินตามที่อยู่ที่เขาให้ไว้
ลี่ซิงจินรออยู่หน้าประตูตั้งแต่เช้าแล้ว พอเห็นเฝ่ยไป๋ลู่ก็รีบมาต้อนรับทันที
“นี่คืออาจารย์ที่แกพูดถึงเหรอ?” ชายวัยกลางคนที่อยู่ด้านหลังลี่ซิงจินมองเฝ่ยไป๋ลู่หัวจรดเท้า ในดวงตาแคบยาวปรากฏสายตาที่ทำให้รู้สึกอึดอัด “ไม่ใช่พวกหลอกลวงใช่ไหม?”
ลี่ซิงจินท่าทางไม่พอใจอย่างมาก แล้วพิมพ์ว่า [คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง?]
“เอาเลย ๆ ฉันพูดไม่ได้แล้ว แกมันเป็นดาราใหญ่ แกพูดได้มากที่สุดอยู่แล้ว ฉันจะไม่อยู่ที่นี่ขวางสายตาแกอีก” ลี่ฉิวเดินตามออกมาเพื่อมาพบกับอาจารย์ที่ลี่ซิงจินบอกว่าสามารถช่วยเขาได้
ครั้นแล้วก็เห็นคนที่มาเป็นเด็กสาวอายุน้อย ความกังวลที่มีอยู่ในใจก็ผ่อนคลายลงในพริบตา
เดิมนึกว่าอาจารย์ที่ลี่ซิงจินติดต่อจะเป็นอาจารย์ที่เก่งมากจริง ๆ คิดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นแค่เด็กสาวคนหนึ่ง
ผู้หญิงแบบนี้จะเก่งได้ยังไง?
ลี่ฉิวเหลือบมองเฝ่ยไป๋ลู่อย่างดูหมิ่นแล้วหันหลังกลับเข้าบ้านไป
ท่าทีของลี่ฉิวทำให้ใบหน้าของลี่ซิงจินหม่นหมอง
ทว่าบนหน้าของเฝ่ยไป๋ลู่กลับปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ เธอแสร้งทำเป็นสบาย ๆ แล้วถามว่า “คุณบอกคนในครอบครัวของคุณถึงการมาของฉันหรือเปล่า?”
ความสัมพันธ์พ่อลูกตระกูลลี่ดูเหมือนจะขัดแย้งกัน แต่ก็ดีที่ยังยอมให้ลี่ซิงจินสามารถพูดอะไรได้บ้าง…
ลี่ซิงจินมีท่าทางอธิบายลำบาก [วันนี้มีอาจารย์มาที่บ้านของผ
