ดตามปรมาจารย์ซือเหมิงอีกต่อไป และต้องการอยู่ในเมืองอวิ่นเพื่อเป็นเศรษฐีในท้องที่ไม่คิดว่านายใหญ่อู่เดินเรือคนก่อนจะถูกจับได้ว่าท าความผิดเขาจึงพลอยโดนลูกหลงไปด้วยค าถามสุดท้ายเป็นค าถามที่ส าคัญที่สุดแน่นอนว่าโม่จิ่วเยี่ยไม่ได้คาดหวังค าตอบมากนัก“เจ้ารู้หรือไม่ว่าปรมาจารย์ซือเหมิงอยู่ที่ไหน?”“ข้าไม่รู้ อาจารย์ปู่ของข้าเป็นผู้อาวุโสที่ไปมาลึกลับ ข้าก็แค่เคยพบเขาเพียงครั้งเดียว แม้แต่ใบหน้าแท้จริงของเขา ข้าก็ยังไม่เคยเห็น”“แล้วเขาสั่งให้เจ้าท างานอย่างไร?” โม่จิ่วเยี่ยยังไม่ยอมเลิกถาม
“เขามักจะให้อาจารย์ของข้าส่งข่าวมาถึงข้า ส่วนอาจารย์ของข้าจะติดต่อกับเขาอย่างไร ข้าก็ไม่รู้แล้ว”หลังหยุดไปครู่หนึ่ง ชายชาวหนานเจียงก็พูดต่อ “อาจารย์ของข้าก็คือศิษย์เอกของอาจารย์ปู่”ในตอนนี้ โม่จิ่วเยี่ยค่อนข้างพอใจกับท่าทีของอีกฝ่าย อย่างน้อยก็เห็นว่าโม่จิ่วเยี่ยอยากจะถามว่าอาจารย์ของเขาคือใคร อีกฝ่ายก็รีบตอบทันที่ส่วนศิษย์เอกของปรมาจารย์ซือเหมิง ได้ตายไปด้วยน ้ามือของโม่จิ่วเยี่ยแล้วเมื่อไม่นานมานี้ สิ่งที่ควรถามโม่จิ่วเยี่ยก็ได้ถามไปหมดแล้ว ส่วนคนตรงหน้านี้ เขารู้ดีว่าคงไม่สามารถถามอะไรที่เป็นประโยชน์ได้อีกโม่จิ่วเยี่ยมองเฮ่อจือหร่านก่อน “หร่านหร่าน เจ้าไปรอข้าที่ร้านน ้าชาเถอะ ข้าจะพาคนผู้นี้ไปส่งที่ว่าการอ าเภอ”“ได้ ท่านระวังตัวด้วย”ไม่รู้ตอนนี้เฮ่อจือหร่านเป็นอะไร พอได้กลิ่นคาวเลือดเพียงเล็กน้อยจาก
