ริงที่ไม่อาจโต้แย้ง ปรมาจารย์ซือเหมิงนั้นเป็นยอดฝีมือในการใช้พิษและวิชาหนอนกู่ โม่จิ่วเยี่ยไม่กล้าปล่อยให้พี่น้องของเขาออกไปตามหาคนโดยไม่ระวังแม้ว่าจะใจร้อนอยากช่วยบิดาและพี่ชายกลับมา แม้ว่าจะอยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุข แต่ก็ต้องวางแผนให้ดีเสียก่อน“พี่แปด เรื่องนี้พวกเรากลับไปหารือกันให้ดีก่อนแล้วค่อยตัดสินใจเถอะ”แม้ว่าโม่ชูหานจะเป็นคนหุนหันพลันแล่นไปบ้าง แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีสมอง สิ่งที่น้องเก้าคิดได้ เขาก็ย่อมคิดได้เช่นกันเพียงแต่เขาอารมณ์ร้อนขึ้นมาชั่วขณะเท่านั้น“ข้ารู้แล้ว ต่อไปข้าจะฟังเจ้าทั้งหมด”การสนทนาของสองพี่น้องไม่ได้มีเจตนาปิดบังต่อหูชง ในอนาคตหูชงก็จะไปใช้ชีวิตที่หมู่บ้านซีหลิ่ง เขาย่อมต้องรู้สถานการณ์ของครอบครัวพวกเขาบ้างยิ่งกว่านั้น ในบ้านยังจะมีพวกพี่ชายกลับมาอีกมากมาย หูชงก็ต้องได้พบหน้าไม่ช้าก็เร็วโม่จิ่วเยี่ยไม่คิดจะให้เรื่องนี้เป็นความลับ บุรุษสกุลโม่ของเขาไม่อาจใช้ชีวิตหลบ ๆ ซ่อน ๆ ไปตลอดชีวิต สักวันก็ต้องออกมาเผชิญโลก ไม่สู้ใช้ชีวิตอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมาเสียเลยดีกว่า
ฝั่งหูชงก็พอจะเข้าใจสถานการณ์ของสกุลโม่อยู่บ้าง เมื่อครู่เขาเห็นโม่ชูหานที่ที่ว่าการอ าเภอก็ตกใจมากแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าท าไมคนที่ตายไปแล้วจึงยังมาปรากฏตัวได้หลังได้ยินการสนทนาของพวกเขา หูชงจึงพอจะเดาได้คร่าว ๆแล้วเขารับราชการในราชส านักมาหลายปี จึงเข้าใจดีถึงหลักการที่ไม่ควรอยากรู้อยากเห็นมากเกินไปดังนั้
