เมื่อเดือนก่อน เจ้านายคนเก่าก็ยินดีมอบต าแหน่งให้เขาเอง”“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” โม่จิ่วเยี่ยถามต่อเขาสงสัยว่าท าไมชายชาวหนานเจียงถึงมาเป็นนายใหญ่อู่เดินเรือที่เมืองอวิ่นได้ อีกทั้งคนผู้นี้เชี่ยวชาญเรื่องพิษมาก โม่จิ่วเยี่ยสงสัยว่าจุดประสงค์ของคนผู้นี้อาจเกี่ยวข้องกับครอบครัวของตนเขารู้ว่าถามค าถามนี้กับพวกนักเลงไปก็คงไม่ได้ค าตอบ จึงหันไปมองชายชาวหนานเจียงที่ถูกมัดไว้ชายชาวหนานเจียงมีสีหน้าหลบเลี่ยงชัดเจน แต่ก็ตอบอย่างไม่แยแสว่า“เป็นเพราะเจ้าของอู่เดินเรือติดหนี้ข้า ถึงได้ยกอู่เดินเรือให้ข้าเป็นการชดใช้”
ค าพูดนี้ไม่ใช่เพียงโม่จิ่วเยี่ยที่ไม่เชื่อ แม้แต่พวกลูกน้องก็ยังไม่เชื่อกิจการอู่เดินเรือเติบโตในเมืองอวิ่นมาสิบกว่าปีแล้ว ท าการค้าที่ไม่ต้องลงทุนอะไรมาตลอด จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะติดหนี้คนอื่น?โม่จิ่วเยี่ยหัวเราะเยาะ ด้วยคิดว่าที่นี่ไม่ใช่เวลาจะมาสอบถามเรื่องพวกนี้ จึงสั่งให้เจ้าหน้าที่ไปสอบถามว่าเจ้าของอู่เดินเรือคนเดิมอยู่ที่ไหนแม้เขาจะไม่ใช่คนของที่ว่าการ แต่เมื่อครู่ก็ได้ยินเมิ่งไห่หนิงพูดถึงเรื่องนี้อยู่บ้างช่วงนี้เมิ่งไห่หนิงยุ่งอยู่กับการรวบรวมหลักฐานความผิดของเจ้าของอู่เดินเรือ ซึ่งล้วนเป็นเรื่องในช่วงสิบกว่าปีที่ผ่านมา แม้ว่าชายชาวหนานเจียงคนนี้จะท าผิดกฎหมายอะไร แต่ก็เป็นเวลาเพียงเดือนกว่าเท่านั้นโม่จิ่วเยี่ยเดาว่า เจ้าของอู่เดินเรือคนเก่าน่าจะถูกคนผู้นี้ควบคุมอยู่ เม
