โม่จิ่วเยี่ยเห็นนางเหนื่อยล้ามาหลายวัน พอกลับถึงบ้านก็ยังไม่ได้พักผ่อนเต็มที่ เขารู้สึกสงสารจึงช่วยนวดไหล่ให้นาง“ตอนนี้เจ้าตั้งครรภ์แล้ว ไม่ควรท างานหนักขนาดนั้น ถ้ามีอะไรให้ท า ต่อไปให้ข้าท าแทนก็ได้”เขาคิดว่าแม้ตัวเองจะไม่รู้วิชาแพทย์ แต่ก็สามารถท าตามค าสั่งของนางได้ เช่นนั้นภรรยาก็จะได้พักผ่อนบ้างเฮ่อจือหร่านรู้สึกซาบซึ้งในความเอาใจใส่ของสามี จึงพูดว่า “ข้ารู้สถานการณ์ของคนที่ถูกวางยาพิษพวกนั้นแล้ว แค่รอเวลาที่เหมาะสมก็จะช่วยถอนพิษให้พวกเขา”โม่จิ่วเยี่ยรีบร้อนอยากช่วยถอนพิษให้ทหารเหล่านั้น แต่ก็เป็นห่วงภรรยาของตัวเองมากกว่า“เรื่องนี้ไม่ต้องรีบร้อน รอให้เจ้าพักผ่อนจนรู้สึกสบายตัวก่อนค่อยว่ากัน”เฮ่อจือหร่านรู้ว่าตลอดเส้นทางที่ผ่านมา เขาเป็นห่วงนางมากและยังรู้สึกผิดอยู่“ตอนนี้ข้ารู้สึกดีขึ้นมากแล้ว รู้สึกสบายกว่าตอนเดินทางตั้งเยอะแค่คืนนี้ได้นอนหลับสบายสักคืน พรุ่งนี้ก็พร้อมลงมือแล้ว อีกอย่าง
ยาถอนพิษส าหรับพวกพี่สะใภ้ก็ท าเสร็จแล้วด้วย พวกเราแค่หาโอกาสเอาไปให้พวกนางได้ก็พอ”โม่จิ่วเยี่ยยิ่งฟังยิ่งรู้สึกสงสาร เขาคิดว่าภรรยาก าลังนอนหลับอยู่ในห้อง ตนเองมาที่นี่ก็ยังไม่กล้ารบกวน ใครจะรู้ว่านางใช้เวลาทั้งบ่ายท าสิ่งต่าง ๆ มากมายขนาดนี้และทุกอย่างที่นางท าก็เพื่อสกุลโม่ทั้งสิ้นเขาค่อย ๆ โอบนางเข้ามาในอ้อมกอด ลูบหลังอย่างแผ่วเบา“หร่านหร่าน ข้าโม่จิ่วเยี่ยไม่รู้ว่ามีวาสนาอันใด ถึงได้แต่ง
