งานกับภรรยาที่ดีเช่นเจ้า”“พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ตอนนี้ยังมีลูกด้วยกันอีกท่านยังจะมาพูดจาสุภาพกับข้าแบบนี้ เหมือนจะห่างเหินไปหน่อยนะเจ้าคะ” เห็นโม่จิ่วเยี่ยอ่อนไหว เฮ่อจือหร่านก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดีโม่จิ่วเยี่ยกอดนางแล้วพยักหน้า “อืม ข้าจะไม่ห่างเหินกับเจ้า”…เจ้ามอบสิ่งที่มีค่าที่สุดของสตรีให้ข้าแล้ว ซ ้ายังจะให้ก าเนิดลูกของข้าอีก ข้าจะทะนุถนอมเจ้าไปชั่วชีวิตเพื่อเป็นการตอบแทนนี่คือเสียงในใจของโม่จิ่วเยี่ย แต่เขาไม่ได้พูดออกมา ด้วยเกรงว่าภรรยาจะบอกว่าเขาห่างเหินกับนางอีกทั้งสองคนกอดกันอยู่อย่างนั้น ไม่มีใครอยากเป็นคนแรกที่ปล่อยมือ
ตอนนั้นเองก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นรัว ๆ“น้องเก้า น้องสะใภ้คนเก้าพักผ่อนดีแล้วหรือไม่? ใกล้จะทานอาหารเย็นแล้วนะ”ได้ยินเสียงของพี่สะใภ้แปดแล้ว โม่จิ่วเยี่ยจึงปล่อยภรรยาไปอย่างไม่เต็มใจ…หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ เฮ่อจือหร่านก็ไปตรวจดูอาการของโม่ซิวเหยียนกับโม่หยวนเช่อก่อนจะกลับไปพักผ่อนตกกลางคืน ในที่สุดนางก็สามารถเข้าไปพักผ่อนในพื้นที่มิติได้อย่างสบายใจหลังเดินทางไปหนานเจียงนานขนาดนั้น เฮ่อจือหร่านก็นอนหลับสนิทเป็นครั้งแรก และตื่นแต่เช้าในวันรุ่งขึ้นนางกับโม่จิ่วเยี่ยไม่ได้รีบออกจากพื้นที่มิติ แต่กลับศึกษายาแก้พิษส าหรับรักษากลุ่มคนที่ถูกยาพิษอีกครั้งนอกจากสารสกัดที่ได้จากกู่ลูกแล้ว เฮ่อจือหร่านยังต้องซื้อสมุนไพรอย่างอื่นจากเถาเป่าอีกด้วยสิ่งที่
