แล้ว แต่โม่จิ่นเหนียนก็ยังคงเกลียดชังจักรพรรดิหนานเจียงอยู่ดีถึงแม้การสวรรคตของจักรพรรดิหนานเจียงจะเป็นเรื่องน่ายินดีแต่โม่จิ่นเหนียนก็ยังไม่อาจเชื่อเหตุผลที่น้องเก้าบอกได้ทันที่“น้องเก้า ข้ามักไม่หลับลึก แม้ว่าตอนนั้นค่ายทหารหนานเจียงจะวุ่นวาย แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีเสียงอะไรเลย”ขณะโม่จิ่วเยี่ยก าลังคิดหาค าอธิบาย เฮ่อจือหร่านก็ปล่อยคนสองคนกับหมีหนึ่งตัวออกมาจากรถม้า นางรีบเดินเข้ามาอธิบายแทนว่า“พี่หกไม่รู้หรอกเจ้าค่ะ ข้าช่วยฝังเข็มให้พวกท่านเพื่อช่วยให้หลับสบายขึ้น จึงไม่แปลกที่ท่านจะไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย”“อ้อ เป็นอย่างนี้นี่เอง วิชาแพทย์ของน้องสะใภ้เก้ายอดเยี่ยมจริงๆ วันนี้พอข้าตื่นขึ้นมาก็รู้สึกว่าร่างกายเบาสบายมาก อาการวิงเวียนก็หายไปด้วย”
คราวนี้โม่จิ่นเหนียนจึงเชื่อเสียที่ตอนที่น้องสะใภ้เก้าฝังเข็มให้เขา เขาก็รู้สึกง่วงงุนขึ้นมาทันที่ไม่แปลกที่หากข้างนอกจะมีเสียงดังวุ่นวายขนาดนั้น แต่ตนเองกลับไม่ได้ยินอะไรเลย
