วเยี่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก“เจ้าบอกว่าพวกเราเข้าเขตต้าซุ่นแล้วหรือ?” พี่หกประหลาดใจมาก
เวลานี้สถานการณ์ทางหนานเจียงตึงเครียดมาก น้องเก้ากับภรรยาลอบออกมาถึงที่นี่อย่างราบรื่นได้อย่างไร?โม่จิ่นเหนียนยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล“น้องเก้า พวกเจ้ากลับมาถึงต้าซุ่นได้โดยไม่มีใครสังเกตเห็นได้อย่างไร?”พี่สี่กับพี่เจ็ดก็สงสัยเช่นกัน ทุกคนอยากฟังค าอธิบายจากน้องเก้าตอนนี้ โม่จิ่วเยี่ยจอดรถม้าไว้ข้างทางและเปิดประตูรถม้าแล้วเขาอธิบายฝืน ๆ เพราะเรื่องแบบนี้อธิบายอย่างไรก็ไม่สมเหตุสมผล“เมื่อคืนจักรพรรดิหนานเจียงถูกสังหาร ศีรษะของเขาถูกแขวนไว้บนจุดที่สูงที่สุดของด่านชายแดนค่ายทหารหนานเจียงก าลังวุ่นวาย ข้าจึงฉวยโอกาสนั้นหนีออกมา”พี่หกกระโดดลงมาตอนประตูรถม้าเปิดออกเขาไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ในหนานเจียงหากไม่รู้ว่าน้องเก้าก าลังมุ่งหน้ามาต้าซุ่นตลอด โม่จิ่นเหนียนคงสงสัยว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของเขา“ไม่รู้ว่าเป็นวีรบุรุษคนใดที่ท าเรื่องดีเช่นนี้”
เหตุผลที่คนสกุลโม่ต้องออกรบไม่หยุดไม่หย่อนนั้น ล้วนเป็นเพราะจักรพรรดิหนานเจียงผู้นี้ทั้งสิ้นหากไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายก่อสงครามครั้งแล้วครั้งเล่า พวกเขาคงมีเวลาอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าที่เมืองหลวงมากกว่านี้ยิ่งกว่านั้น พวกเขาต้องเจ็บปวดกับการสูญเสียญาติมิตรและสหายร่วมรบนับครั้งไม่ถ้วนเพราะสงครามแต่ละครั้ง แม้น้องเก้าจะตามหาพี่น้องกลับมาได้มากมาย
