านาง“หร่านหร่าน เจ้ารอไม่ไหวแล้วหรือ?”เฮ่อจือหร่านเห็นเขากลับมา นางวิ่งเข้าไปกอดเขาก่อนเป็นครั้งแรก“ไม่หรอก แค่ท่านปลอดภัยก็พอแล้ว”ตอนนี้นางเข้าใจเรื่องอย่างหนึ่งแล้ว เมื่อก่อนตอนที่บุรุษสกุลโม่ออกไปรบ พวกพี่สะใภ้ที่อยู่ที่บ้านก็คงเป็นห่วงแบบนี้โม่จิ่วเยี่ยรู้สึกได้ว่านางก าลังกังวลใจ เขาโอบกอดนางแล้วปลอบว่า “วางใจเถอะ ข้าไม่เป็นอะไรหรอก”เฮ่อจือหร่านสัมผัสถึงความอบอุ่นอันคุ้นเคย แต่นางยังรู้สถานการณ์ดี“ที่นี่ไม่เหมาะจะอยู่นาน พวกเรารีบออกไปกันเถอะ”“อืม” โม่จิ่วเยี่ยตอบรับ แล้วอุ้มเฮ่อจือหร่านวิ่งไปทางต้าซุ่น
เมื่อเข้าสู่เขตต้าซุ่น โม่จิ่วเยี่ยคุ้นเคยกับที่นี่มากกว่าที่ไหน ๆเขาน ากองทหารมาคุ้มกันที่นี่อยู่หลายปี จึงจดจ าภูมิประเทศได้อย่างแม่นย า ดังนั้นจึงสามารถออกจากชายแดนได้อย่างราบรื่นโดยไม่ต้องใช้ความพยายามอะไรมากนักยามนี้ ท้องฟ้าทางทิศตะวันออกเริ่มสว่างแล้ว เฮ่อจือหร่านคิดว่าได้เวลาแล้ว จึงรีบน ารถม้าออกมาจากพื้นที่มิติพี่น้องสกุลโม่ตื่นขึ้นมาพร้อมกัน ด้านนอกสว่างแล้ว พวกเขารู้สึกว่ารถม้าก าลังเคลื่อนที่โคลกเคลงแสงสว่างลอดผ่านรอยที่ถูกหมัดของโม่จิ่นเหนียนท าให้แตกร้าวเข้ามาเล็กน้อยโม่จิ่นเหนียนตื่นขึ้นมา ก็รู้สึกว่าอาการวิงเวียนศีรษะของตนหายไปแล้วเขาเคาะประตูรถม้า “น้องเก้า พวกเรามาถึงไหนแล้ว เจอเรื่องอันตรายบ้างหรือไม่?”“พี่หก พวกเราเข้าเขตต้าซุ่นแล้ว ทุกอย่างราบรื่นดี” โม่จิ่
