ห้เร็วที่สุด“ท่านรู้หรือไม่ว่าบิดาและบุตรชายของสกุลโม่อยู่ที่ไหน?”จักรพรรดิหนานเจียง “โม่ฉิงไม่ได้ตายไปตั้งนานแล้วหรือ? ศีรษะของเขาถูกข้าสั่งให้แขวนประจานไว้ที่หน้าประตูเมือง ข้ารู้เพียงว่าบุตรชายคนที่หกของสกุลโม่ ถูกปรมาจารย์ซือเหมิงให้อยู่ติดตัวตลอด ส่วนบุตรชายคนที่เจ็ดถูกคุมขังอยู่ในจวนรัชทายาท คนที่เหลือล้วนถูกเขาวางยาพิษตายไปหมดแล้ว”ได้ฟังถึงตรงนี้ เฮ่อจือหร่านก็มองไปทางโม่จิ่วเยี่ย แล้วพูดเบา ๆว่า “คนที่ถูกสะกดจิตไม่สามารถโกหกได้ เขาไม่รู้จริง ๆ”
โม่จิ่วเยี่ยเข้าใจเรื่องนี้ดี แต่พอไม่ได้รับข้อมูลที่เป็นประโยชน์จากจักรพรรดิหนานเจียง จึงรู้สึกผิดหวังอย่างเห็นได้ชัดอย่างไรก็ตาม เขายังคงตั้งใจใช้เวลาที่มีอยู่ถามสิ่งที่เป็นประโยชน์เพิ่มเติม“ท าไมปรมาจารย์ซือเหมิงถึงซ่อนตัวอยู่ในห้องลับของเจ้า?”จักรพรรดิหนานเจียง “เขาเป็นอาจารย์ของจักรพรรดินี นางบอกว่าหลังจากที่เขาฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บแล้ว เขาจะสามารถท างานให้หนานเจียงของข้าได้ และอาจจะท าให้ข้าประหลาดใจได้ด้วย ข้ารู้ถึงความสามารถของเขา และคิดว่าเขาอาจจะช่วยข้าได้ในอนาคตจึงให้เขาไปอยู่ที่นั่น”เช่นนั้นแล้ว อาจารย์ที่อวิ๋นหลี่ไม่ยอมเปิดเผยในระหว่างการสอบสวนครั้งก่อน ก็คือปรมาจารย์ซือเหมิงอย่างไม่ต้องสงสัยขณะที่โม่จิ่วเยี่ยก าลังจัดการกับข้อมูลเหล่านี้ในหัว เขาก็ถามต่อไปว่า“สกุลโม่ถูกริบทรัพย์ เป็นฝีมือของเจ้าหรือไม่?”จักรพรรดิหนานเจ
