านกับโม่จิ่วเยี่ยก็ตกตะลึงกับภาพตรงหน้าข้าวปั้นน้อยก าลังนั่งกอดหน่อไม้อันใหญ่อยู่บนอกของจักรพรรดิหนานเจียง มันกินอย่างเอร็ดอร่อยทีละค า ขณะเดียวกันก้นน้อย ๆ ก็ปล่อยก้อนสีเขียวออกมาไม่หยุด…เฮ่อจือหร่านเห็นภาพเช่นนี้ ความตึงเครียดตลอดทั้งคืนก็คลายลงทันที่นางอดหัวเราะไม่ได้ พลางพูดขึ้นว่า “ข้าวปั้นน้อย เจ้าก็รู้ว่าเขาเป็นคนไม่ดีใช่หรือไม่ ถึงได้แกล้งเขาแบบนี้?”“อือ…อือ ๆ …” ข้าวปั้นส่งเสียงร้องตื่นเต้น จากนั้นก็กลิ้งลงจากตัวจักรพรรดิหนานเจียง แล้วเดินโซเซด้วยขาสั้นป้อมไปหาเจ้าของ
เฮ่อจือหร่านอุ้มข้าวปั้นขึ้นมาหอมก่อน แล้วจึงตรวจดูอาการของพี่หกถ้านางประเมินไม่ผิด พี่หกคงจะตื่นในอีกหนึ่งชั่วยามพวกเขาต้องสอบสวนจักรพรรดิหนานเจียงที่นี่ และต้องท าให้เร็วที่สุดโม่จิ่วเยี่ยทนไม่ไหว รีบเข้าไปเตะจักรพรรดิหนานเจียงอย่างแรงหลายที่เฮ่อจือหร่านไม่คิดจะให้จักรพรรดิหนานเจียงหลับไปนานนัก พอเขาถูกเตะจนเจ็บก็ลืมตาตื่นขึ้นมาภาพที่เห็นตรงหน้าท าให้เขาตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นก็เห็นชายหญิงแปลกหน้าสองคนก าลังจ้องมองมาที่ตน“พวกเจ้า…พวกเจ้าช่างบังอาจนัก เห็นข้าแล้วยังไม่ค านับ…”ค าพูดนี้ท าให้โม่จิ่วเยี่ยอดแค่นหัวเราะไม่ได้เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูของตน เขาไม่อยากพูดอะไรให้เสียเวลาแม้แต่ค าเดียว“บอกมา ใครอยู่ในห้องลับที่ห้องหนังสือของเจ้า?”เมื่อได้ยินค าถามเช่นนี้ จักรพรรดิหนานเจียงก็ตกใจจนสีหน้าซีดเผือด
เขามองพิ
