มัวหมองได้…
เฮ่อจือหร่านรู้สึกอึดอัดใจเช่นกัน แม้ว่านางจะเป็นหมอและเคยเห็นร่างกายของผู้ชายมามาก แต่รูปร่างของจักรพรรดิหนานเจียงที่เรียกว่าอัปลักษณ์นั้น ท าให้มองแล้วรู้สึกขยะแขยงได้จริง ๆพูดถึงเรื่องขยะแขยง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะช่วงนี้นางเจอเรื่องราวมากมายหรือไม่ พอเห็นอาหารทีไรก็มักจะรู้สึกคลื่นไส้ตลอดจักรพรรดิซุ่นอู่คว้ากางเกงเนื้อบางของตัวเองไว้ แต่เส้นผมยังคงถูกโม่จิ่วเยี่ยดึงอยู่ เขาร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด“โม่จิ่วเยี่ย…เจ้าปล่อยข้าเดี๋ยวนี้…”โม่จิ่วเยี่ยยังไม่มีท่าทีว่าจะปล่อยมือ เมื่อเจอคนขี้ขลาดแบบนี้ แค่ท าให้เขาเจ็บปวดสักหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะสอบสวนแม้จะเป็นเช่นนั้น เฮ่อจือหร่านก็ยังคงระมัดระวัง นางเตรียมจะใช้วิชาสะกดจิตกับจักรพรรดิหนานเจียงแล้ววิธีนี้นอกจากจะได้ค าตอบที่เป็นความจริงแล้ว ยังช่วยประหยัดเวลาได้อีกด้วยขณะที่จักรพรรดิหนานเจียงก าลังจะพูดอะไรบางอย่าง นาฬิกาพกเรือนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา“ท่านเคยเห็นสิ่งนี้มาก่อนหรือไม่? มันมาจากชาวตะวันตก”เฮ่อจือหร่านพูดพลางแกว่งนาฬิกาพกในมือไปมา
จักรพรรดิหนานเจียงตะลึงไปชั่วขณะ แล้วจ้องมองนาฬิกาพกเรือนนั้น สายตาของเขาเริ่มเลื่อนลอยขึ้นเรื่อย ๆ ไม่นานก็ตกอยู่ในภวังค์สะกดจิตโม่จิ่วเยี่ยเคยเห็นมามากจึงรู้จักสังเกตจังหวะเวลาเขารู้ว่าตอนนี้สามารถเริ่มถามค าถามได้แล้ว“ใครกันที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องลับของเจ้า?”จักรพรรดิหนานเจียง
