อย่างยากล าบากเพื่อให้ได้โอกาสชนะ แต่ผลลัพธ์กลับถูกคนที่เขาหวาดกลัวที่สุดจับตัวได้สิ่งแรกที่จักรพรรดิหนานเจียงคิดคือ การที่สกุลโม่ถูกตัดสินให้เนรเทศนั้นเป็นเรื่องหลอกลวง เป็นแผนการของจักรพรรดิซุ่นอู่ที่ตั้งใจให้เขาลดความระแวดระวังลง แล้วส่งโม่จิ่วเยี่ยมาจับตัวเขาถึงหนานเจียงเป็นเพราะเขาประมาทเกินไปจึงหลงกลจักรพรรดิซุ่นอู่ถ้าเฮ่อจือหร่านรู้ว่าจักรพรรดิหนานเจียงคิดอะไรมากมายขนาดนี้ คงจะบอกว่าคนคนนี้แต่งเรื่องได้ไม่เลวทั้งสองย่อมไม่รู้ว่าจักรพรรดิหนานเจียงคิดอะไรอยู่ โม่จิ่วเยี่ยยิ่งไม่อยากเสียเวลากับเขา
“ถ้าอยากตายอย่างสงบก็บอกข้ามา คนที่ซ่อนอยู่ในห้องลับคือใคร?”ตอนนี้จักรพรรดิหนานเจียงไม่ได้สนใจประเด็นหลักของค าถามสิ่งที่เขาได้ยินมีเพียงค าว่าตายอย่างสงบ…“ข้าเป็นจักรพรรดิของหนานเจียง เจ้าไม่อาจฆ่าข้าได้”ไม่อาจฆ่า?มันเป็นไปไม่ได้เลย โม่จิ่วเยี่ยหัวเราะเยาะในใจพร้อมกับก้าวไปข้างหน้า คว้าผมของจักรพรรดิหนานเจียงดึงขึ้นมาจักรพรรดิหนานเจียงถูกจับในต าหนักบรรทม ตอนนี้เขาจึงเปลือยท่อนบน สวมเพียงกางเกงเนื้อบางตัวเดียว เมื่อโม่จิ่วเยี่ยกระชากผมอย่างแรง มันก็เกือบจะท าให้กางเกงของเขาหลุดเขาไม่สนใจความเจ็บปวดบนหนังศีรษะ รีบยื่นมือไปคว้า ‘ผ้าปิดความอับอาย’ ชิ้นเดียวที่เหลืออยู่บนร่างกายโม่จิ่วเยี่ยเห็นภาพนั้น จึงรีบบังสายตาของภรรยาตามสัญชาตญาณภาพนี้น่าเกลียดเกินไป อาจท าให้ดวงตาของหร่านหร่านต้อง
