พวกเขาออกจากพื้นที่มิติในจังหวะที่เรียกได้ว่าพอดิบพอดีปรมาจารย์ซือเหมิงขี่ม้าไล่ตามมาถึง ตอนนี้ก าลังตรวจสอบบริเวณโดยรอบอยู่ฝนตกหนักครั้งนี้ช่วยเขาได้บ้างเมื่อเขาออกจากเมืองหลวงมาถึงถนนสายหลัก จึงยังคงเห็นรอยเท้าและรอยเกือกม้าที่เป็นระเบียบและเปื้อนโคลนอยู่ราง ๆปรมาจารย์ซือเหมิงยืนยันได้ว่า รอยเหล่านี้คือรอยที่โม่จิ่นเหนียนพาคนผ่านมาจากรอยที่เป็นระเบียบเหล่านั้น เขายังยืนยันได้ว่าตอนที่พวกเขาเดินทางมาทุกอย่างยังปกติดีแต่พอปรมาจารย์ซือเหมิงตามรอยมาตลอดทาง กระทั่งมาถึงที่นี่ร่องรอยกลับหายไปเสียดื้อ ๆ เขาจึงลงจากม้ามาตรวจสอบ หวังว่าจะพบเบาะแสบางอย่างโม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านเพิ่งปรากฏตัวบนถนนสายหลัก ก็เกือบจะชนเข้ากับร่างในชุดขาวนั้นพอดีปรมาจารย์ซือเหมิงระแวดระวังอยู่เสมอ หลังพบความผิดปกติจึงรีบโปรยผงพิษใส่ทั้งสองทันที่
เฮ่อจือหร่านเห็นดังนั้นก็ตอบสนองว่องไว รีบดึงโม่จิ่วเยี่ยหลบเข้าไปในพื้นที่มิติอีกครั้งเมื่อเจอสถานการณ์ฉุกเฉินเช่นนี้ ไม่มีใครรับประกันได้ว่าจะไม่ถูกพิษ“ท่านเห็นหน้าตาของคนนั้นชัดเจนหรือไม่?” เฮ่อจือหร่านเห็นเพียงว่าชายคนนั้นสวมชุดสีขาวทั้งตัว ช่างขัดกับค ่าคืนที่ฝนตกแบบนี้โม่จิ่วเยี่ยส่ายหัว “ไม่เห็น ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป จึงยังไม่ทันได้มอง”“คนที่สามารถค้นหาที่นั่นได้คงเกี่ยวข้องกับพี่หกและพวกโอสถมนุษย์แน่” นี่คือความเป็นไปได้แรกที่เฮ่อจือหร่านนึกถึง“หร่านหร่า
