อยู่ในวังหลวงของหนานเจียงอย่างมากพวกเขาก็แค่เข้าไปในวังหลวงแล้วค่อยปล่อยกู่ลูกออกมาเพื่อค้นหาต่อแม้ฝนจะหยุดแล้ว แต่บนท้องฟ้าก็ยังคงมีเมฆด าทะมึนปกคลุมอยู่เฮ่อจือหร่านใช้จิตส านึกมองนาฬิกาแขวนใหญ่ในพื้นที่มิติ เวลาในตอนนี้คือตีหนึ่งแล้วตามหลัก ช่วงเวลานี้เหมาะส าหรับการแอบเข้าวังหลวง นอกจากทหารยามบางคนแล้ว คนอื่น ๆ คงจะหลับกันไปหมด“พวกเราจะเข้าไปตอนนี้หรือไม่?” เฮ่อจือหร่านถามโม่จิ่วเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าหนักแน่น“มาถึงขนาดนี้แล้ว หากไม่เข้าไปดูสักหน่อยก็คงไม่วางใจ”
ทั้งสองคนคิดตรงกัน จึงอ้อมไปที่ตรอกทางทิศตะวันตกของวังหลวงอีกครั้งโม่จิ่วเยี่ยหาต าแหน่งที่ซ่อนได้ แล้วอุ้มเฮ่อจือหร่านปีนก าแพงเข้าไปวังหลวงแห่งหนานจิงไม่ใช่สถานที่แปลกหน้าส าหรับโม่จิ่วเยี่ยเมื่อครั้งที่เขาน าทัพบุกเข้าเมืองหลวง เขาน าคนเข้าปล้นท้องพระคลังด้วยตัวเองแม้ว่าจะไม่สามารถบอกต าแหน่งที่ตั้งของแต่ละต าหนักได้อย่างแม่นย า แต่โดยรวมแล้วเขาก็ยังพอจะรู้บ้างทั้งสองหลบหลีกทหารลาดตระเวน และมาถึงบริเวณที่มีการรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวดไม่รู้ว่าเป็นเพราะห้องเก็บสมบัติของจวนรัชทายาทถูกขโมยออกไปหรือไม่ ท าให้ที่นี่มีทหารรักษาการณ์มากกว่าที่คิดไว้มากโม่จิ่วเยี่ยกล่าวเสียงเบาว่า“ที่นี่คือท้องพระคลังของหนานเจียง ถัดไปอีกนิดคือคลังส่วนพระองค์ของจักรพรรดิหนานเจียง ข้าเคยมาเยือนที่นี่มาก่อน”ตอนนั้นพวกเขาขนของทั้ง
