หมดในคลังออกไปอย่างโจ่งแจ้งพอกลับมาเยือนสถานที่นี้อีกครั้ง โม่จิ่วเยี่ยก็รู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง
ไม่รู้ว่าหลังจากผ่านไปหลายปี หนานเจียงจะสะสมทรัพย์สมบัติอะไรไว้โม่จิ่วเยี่ยไม่คิดจะเข้าท้องพระคลังทางประตูหน้า เขาจูงมือเฮ่อจือหร่านอ้อมไปด้านข้าง ตรงนั้นมีทหารยามน้อยกว่าถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น แต่ก็ยังมีทหารเฝ้าทุก ๆ สองก้าวยาสลบที่ท าจากงูสามเหลี่ยมเหลือไม่มากแล้ว หากไม่ถึงคราวจ าเป็น เฮ่อจือหร่านก็ไม่อยากน ามันออกมาใช้โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าเบื้องหน้ามีทหารยามเฝ้าอยู่มากมายยาสลบที่มีน้อยนิดนี้คงไม่เพียงพอเฮ่อจือหร่านตัดสินใจหยิบหน้าไม้ยิงต่อเนื่องสองอันออกมาจากพื้นที่มิติด้านหลังท้องพระคลังมีหน้าต่างสองบานพอดี ตรงนั้นมีทหารยามสี่คน พวกเขาแต่ละคนต้องจัดการทหารยามสองคนและต้องท าให้เร็ว ไม่ให้ใครรู้ตัวขณะเดียวกัน เฮ่อจือหร่านก็เตรียมพร้อมรับมือ หากท าไม่ส าเร็จนางก็จะพาโม่จิ่วเยี่ยหลบเข้าไปในพื้นที่มิติด้วยกันโชคดีที่ทั้งสองคนไม่พลาด เพียงชั่วพริบตา ลูกดอกสี่ดอกก็ปักเข้าที่หว่างคิ้วของทั้งสี่คนเบา ๆ
โม่จิ่วเยี่ยรีบเข้าไปข้างหน้า ลากศพคนทั้งหมดไปซ่อนในที่ลับตา พร้อมทั้งถอนลูกดอกออกจากหว่างคิ้วของพวกเขา เพื่อไม่ให้เหลือร่องรอยใด ๆหลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็พังหน้าต่างเข้าไปภายในท้องพระคลังของแคว้นหนานเจียงไม่ได้มั่งคั่งเท่าราชวงศ์ต้าซุ่นแน่นอนว่าเป็นเพราะสภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์แล
