ยี่ยค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน กล่าวด้วยความเศร้าใจและโกรธแค้น“ตอนที่คนพวกนี้ตายในสนามรบ ข้าเป็นคนสั่งให้คนไปแจ้งแก่ญาติของพวกเขา ไม่คิดเลยว่าพวกเขาก็เหมือนกับบุรุษสกุลโม่ที่ยังมีชีวิตอยู่…”เฮ่อจือหร่านเข้าใจความรู้สึกของโม่จิ่วเยี่ยในชาติก่อน นางก็เคยออกปฏิบัติภารกิจร่วมกับเพื่อนทหารตอนออกไปเพื่อนทหารยังแข็งแรงปกติ แต่สุดท้ายพวกเขาก็ไม่มีวันกลับมาอีกจนท าให้เฮ่อจือหร่านตกอยู่ในห้วงคิดถึงเพื่อนทหารเหล่านั้นอยู่นาน
โม่จิ่วเยี่ยก็เช่นกัน การได้เห็นสหายร่วมรบจากไปทีละคนต่อหน้าต่อตา ความเจ็บปวดในใจก็คงมีเพียงตัวเขาเองที่รู้ดีที่สุด“อย่าเศร้าไปเลย ท่านให้ข้าดูอาการพวกเขาก่อนเถอะ”นางเริ่มตรวจร่างกายของเถาหรานเป็นคนแรกผลการตรวจไม่น่ายินดีเท่าไหร่นัก เห็นได้ชัดว่าเขาถูกวางยาพิษและไม่ใช่แค่ชนิดเดียวนางสามารถระบุยาพิษที่นางรู้จักได้เพียงไม่กี่ชนิด ยาพิษเหล่านี้จะไม่ท าให้คนตาย แต่จะค่อย ๆ ท าให้ระบบประสาทเป็นอัมพาตสูญเสียสติสัมปชัญญะ และกลายเป็นคนที่เหมือนตายไปแล้ว นี่คือจุดส าคัญของปัญหานี่คือสิ่งที่เรียกว่า “โอสถมนุษย์” ตามต านานอย่างแท้จริงลักษณะเฉพาะของโอสถมนุษย์คือไม่มีสติสัมปชัญญะเป็นของตัวเอง ไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดของร่างกาย ตราบใดที่ยังมีลมหายใจอยู่ ก็จะท าตามค าสั่งของผู้ควบคุมเหมือนหุ่นยนต์ที่ไม่เคยหยุดพักพูดถึงผู้ควบคุม สิ่งแรกที่เฮ่อจือหร่านนึกถึงก็คือพี่หกหนอนกู่พิษที่น าออกมาจากตัวพี่ห
