เขาก็ได้แอบส ารวจเส้นทางเอาไว้แล้ว
ดังนั้น พวกเขาจึงมาถึงใกล้วังหลวงได้อย่างปลอดภัย
โม่จิ่วเยี่ยชี้ก าแพงวังด้านทิศตะวันตกแล้วกล่าวว่า “ข้าตรวจสอบแล้ว ทหารยามตรงนั้นหละหลวมกว่า พวกเราเข้าไปทางนั้นกันเถอะ”
เฮ่อจือหร่านพยักหน้า ทั้งสองจูงมือกันวิ่งไปทางทิศตะวันตกของวังอีกครั้ง
แต่พึ่งจะเลี้ยวตรงหัวมุมก็เห็นขบวนคนและม้าวิ่งตรงเข้ามา
จะเรียกว่าขบวนคนและม้าก็ไม่เชิงนัก เพราะมีเพียงแค่ผู้ที่น าหน้าเท่านั้นที่ก าลังขี่ม้า ส่วนคนที่เหลือล้วนวิ่งตามหลัง
โม่จิ่วเยี่ยรีบอุ้มเฮ่อจือหร่านกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ ทั้งสองกลั้นหายใจมองลงไปด้านล่าง
มองด้วยสายตาน่าจะมีคนประมาณสามสิบคน อีกทั้งนายพลที่อยู่บนหลังม้าและทหารที่วิ่งอยู่ ล้วนสวมหน้ากากครึ่งหน้ารูปจันทร์เสี้ยว
สิ่งที่น่าประหลาดใจที่สุดคือ คนกลุ่มนี้เดินเป็นแถวเป็นแนวเหมือนกับทหารที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีในยุคปัจจุบัน
นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกเลยส าหรับเฮ่อจือหร่านซึ่งเคยเป็นทหารมาก่อนในชาติที่แล้ว
แม้ว่าขบวนแบบนี้จะไม่ใช่เรื่องแปลกส าหรับเฮ่อจือหร่าน แต่มันกลับปรากฏขึ้นในตรอกตรงหัวมุม ทั้งยังในยามกลางดึกเช่นนี้ พวกเขามีจุดประสงค์อะไรกันแน่?
เรื่องนี้ท าให้เฮ่อจือหร่านอดสงสัยไม่ได้
เมื่อสังเกตท่าทางของคนเหล่านั้นอย่างละเอียด แต่ละคนถือดาบใหญ่เล่มหนึ่งที่ส่องประกายวาววับ ยกขึ้นมาไว้ที่หน้าอกโดยพร้อมเพรียง ปลายดาบชี้ไปข้างหน้า
แม้จะวิ่งอย่างไร ท่าทาง
