หลานเอ๋อร์เปลี่ยนความคิดที่จะฆ่าตัวตายแล้ว โดยเฉพาะเมื่อต้องไปอยู่กับสกุลโม่ในอนาคต นางจึงต้องแสดงท่าทีให้ดี“ไม่ ๆ ๆ พวกเราสองคนท างานหนักได้ทุกอย่าง ถ้าไปอยู่สกุลโม่แล้ว ฮูหยินเก่าจะใช้งานพวกเราเหมือนบ่าวรับใช้ก็ได้ หลานเอ๋อร์ไม่มีความสามารถอะไรมาก ไม่ว่าจะติดตามใครก็จะจงรักภักดี ขอฮูหยินเก่าอย่าได้รังเกียจข้าเลย”อวี่เอ๋อร์ก็เอ่ยปากรับรองเช่นกันว่า “ฮูหยินเก่า ข้าเองก็ท างานได้เหมือนกัน รับรองว่าจะไม่ท าให้ท่านล าบากใจ”เฮ่อจือหร่านเตือนเรื่องที่ควรแล้วจึงกล่าวอีกครั้งว่า “ตราบใดที่พวกเจ้าไม่คิดร้าย ข้าก็จะไม่ท าให้พวกเจ้าเดือดร้อน”เมื่อจัดการเรื่องของสาวใช้ทั้งสองเรียบร้อยแล้ว เฮ่อจือหร่านจึงเดินไปที่เตียงเพื่อตรวจดูอาการของพี่สี่และพี่เจ็ดโม่จิ่วเยี่ยคิดว่า ภรรยาของเขาอาจจะใช้วิธีบางอย่างเพื่อปลุกพี่ชายทั้งสองคน จึงโบกมือให้หลานเอ๋อร์กับอวี่เอ๋อร์ออกไปเพราะพี่เจ็ดอยู่ในสภาพหมดสตินับตั้งแต่ถูกช่วยมา เฮ่อจือหร่านจึงลองใช้เข็มเงินแทงตามจุดต่าง ๆ บนร่างกายของเขาหลังจากผ่านไปไม่นาน ดวงตาทั้งสองข้างของพี่เจ็ดก็เริ่มมีปฏิกิริยา
เปลือกตาของเขาขยับเล็กน้อย ตามมาด้วยสีหน้าเจ็บปวดเล็กน้อยโม่จิ่วเยี่ยรีบเข้าไปเรียกอย่างร้อนรน “พี่เจ็ด พี่เจ็ด ท่านตื่นเถอะ”โม่หยวนเช่อรู้สึกมึนงง คิดว่าตัวเองคงตายไปแล้ว แต่กลับได้ยินเสียงของน้องเก้าเขาไม่ได้ลืมตาขึ้นมาแต่พึมพ าว่า “น้องเก้า? น้องเก้า บอกท่านแม
