่ด้วยว่าข้าอกตัญญู ไม่อาจอยู่ข้างกายปรนนิบัติท่านแม่ได้ ทั้งยังท าให้ท่านต้องส่งลูกชายไปก่อน”“พี่เจ็ด ข้าคือจิ่วเยี่ย ท่านแม่สบายดี ถ้าท่านแม่รู้ว่าท่านยังมีชีวิตอยู่ ท่านต้องดีใจมากแน่ ๆ”“เจ้าบอกว่าข้ายังมีชีวิตอยู่หรือ?” โม่หยวนเช่อเหมือนไม่เชื่อว่านี่เป็นเรื่องจริง“พี่เจ็ด ท่านยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ”เมื่อได้ยินค ายืนยันนี้ โม่หยวนเช่อก็พยายามลืมตาแต่เขากลับไม่รู้จักคนตรงหน้าเลย เขาคิดตามสัญชาตญาณว่านี่ต้องเป็นเล่ห์กลของคนหนานเจียง เพื่อต้องการอะไรบางอย่างจากเขา จึงหาคนที่มีน ้าเสียงเหมือนน้องชายมาล่อลวง“หึ…พวกเจ้าชาวหนานเจียงช่างไม่เลือกวิธีการจริง ๆ”
โม่จิ่วเยี่ยจึงเพิ่งตระหนักว่าใบหน้าของตนถูกภรรยาแต่งแต้มจนแทบจะมองไม่เห็นโฉมหน้าเดิม ทั้งยังสวมเสื้อผ้าของชาวหนานเจียงจึงไม่แปลกที่พี่เจ็ดจะจ าเขาไม่ได้เขารีบเปิดเผยใบหน้า เฮ่อจือหร่านส่งทิชชูเปียกมาให้ทันท่วงที่โม่จิ่วเยี่ยรีบเช็ดเครื่องส าอางบนหน้าออกอย่างรวดเร็ว แล้วเข้าไปใกล้โม่หยวนเช่อ“พี่เจ็ด ท่านดูให้ดีสิ ข้าคือจิ่วเยี่ย”เพื่อให้พี่เจ็ดมองเห็นได้ชัด เฮ่อจือหร่านยกตะเกียงน ้ามันเพียงดวงเดียวในห้องมาส่องใบหน้าของโม่จิ่วเยี่ย พยายามให้พี่เจ็ดมองเห็นได้ชัดเจนยิ่งขึ้นคราวนี้โม่หยวนเช่อได้เห็นใบหน้าของโม่จิ่วเยี่ยแล้ว“น้องเก้า เจ้าคือน้องเก้าจริง ๆ หรือ?”โม่จิ่วเยี่ยเห็นพี่ชายจดจ าตนเองได้แล้ว ชายหนุ่มผู้เข้มแข็งถึงกับน ้าตาคลอหน่ว
