่ได้เสียชีวิตในสนามรบก่อนที่เขาจะถูกจับตัวไป แต่ตอนนี้เมื่อมองคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ ดวงตาและเรียวคิ้วนั้น หากไม่ใช่พี่สี่ของเขาแล้วจะเป็นใครได้อีก?คราวนี้โม่หยวนเช่อเชื่อค าพูดของโม่จิ่วเยี่ยแล้ว“ไม่นึกเลยว่าข้าจะใช้ชีวิตเลื่อนลอยมาสามปีกว่า” โม่หยวนเช่อหัวเราะเยาะตัวเองช่วงเวลาสามปีนี้ เขาไม่ได้ท าหน้าที่ลูกกตัญญูต่อมารดาทอดทิ้งภรรยาให้ใช้ชีวิตเป็นหญิงม่าย และตอนนี้ยังต้องให้น้องเก้ากับภรรยาเสี่ยงอันตรายมาช่วยชีวิตถึงหนานเจียงเขารู้สึกว่าตัวเองเป็นคนไร้ประโยชน์ เป็นภาระให้กับญาติพี่น้องโดยเฉพาะเมื่อครู่นี้ เขาเห็นน้องเก้าพยายามลุกขึ้น แต่กลับไม่สามารถขยับตัวได้เลยชั่วขณะนั้นโม่หยวนเช่อตกอยู่ในความสับสนขณะเดียวกัน เขาก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย“ข้าจ าได้ว่า ข้ากับพี่หกถูกผงพิษที่อีกฝ่ายโปรยใส่ แล้วส่งไปยังสถานที่มืดมิดแห่งหนึ่ง แล้วท าไมร่างกายของข้าถึงได้อ่อนแอขนาดนี้?”
ดูท่าว่าพี่เจ็ดจะจ าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในยามนั้นไม่ได้เลยโม่จิ่วเยี่ยได้แต่บอกเขาในสิ่งที่ตัวเองรู้เท่านั้น“พี่เจ็ด ท่านถูกจับไปและถูกพิษกู่หุ่นเชิด ตอนแรกพวกเราคิดว่าท่านตายไปแล้ว พวกเราพบท่านที่จวนรัชทายาทหนานเจียง ตอนนั้นท่านถูกขังอยู่ในคุกใต้ดิน…”โม่จิ่วเยี่ยเล่ารายละเอียดอย่างครบถ้วน แม้แต่เรื่องขององค์หญิงสี่ก็ไม่ได้ตกหล่นไปโม่หยวนเช่อไม่คิดว่าการที่ร่างกายของตนอ่อนแอถึงเพียงนี้ จะเป็นฝีมือของรัชทายาทแห่งหนานเจียงที
