่รู้สึกหึงหวงเขาใช้แรงทั้งหมดก าหมัดจนแน่น พลางกล่าวว่า “แค้นนี้ ตราบใดที่ข้าโม่หยวนเช่อยังมีชีวิตอยู่ จะต้องเอาคืนให้ได้”นึกถึงสภาพของตัวเอง โม่หยวนเช่อก็เคียดแค้นจนกัดฟันกรอดโม่จิ่วเยี่ยก็เกลียดชังรัชทายาทหนานเจียงเช่นกัน น่าเสียดายตอนที่พวกเขาอยู่ในจวนรัชทายาทเมื่อครู่ พวกเขารีบร้อนช่วยพี่เจ็ดออกมาและสถานการณ์ก็วุ่นวายมาก จึงท าให้รัชทายาทผู้นั้นรอดตัวไปได้แต่ต่อหน้าพี่เจ็ด เขาไม่กล้าแสดงออกมากเกินไป
พี่เจ็ดมีนิสัยค่อนข้างใจร้อน โม่จิ่วเยี่ยกังวลว่าเขาจะโกรธแค้นจนท าร้ายร่างกายอันบอบช ้าอยู่แล้ว จึงเอ่ยเตือนว่า “พี่เจ็ด สักวันพวกเราต้องแก้แค้นให้ได้ แต่ตอนนี้ท่านรักษาตัวให้หายดีก่อนเถอะ”เมื่อได้ยินน้องเก้าพูดเช่นนั้น โม่หยวนเช่อถึงตระหนักว่าในตอนนี้กระทั่งจะลุกขึ้นเขาก็ยังท าไม่ได้ แล้วจะมีปัญญาไปแก้แค้นคนได้อย่างไรเขาพยายามสงบสติอารมณ์ ท าให้ตัวเองมีเหตุผลมากขึ้นแต่พอมีเหตุผล มันกลับท าให้โม่หยวนเช่อรู้สึกท้อแท้และสิ้นหวังเขายกมือที่เต็มไปด้วยบาดแผลและผอมแห้งราวกับกิ่งไม้ขึ้นมาดู ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ข้าช่างไม่รู้จักประมาณตัวเอง ร่างกายเช่นนี้จะแก้แค้นใครได้”โม่จิ่วเยี่ยเห็นพี่เจ็ดหดหู่ จึงรีบปลอบใจว่า “พี่เจ็ด ฝีมือการรักษาของหร่านหร่านดีมาก นางต้องรักษาท่านให้หายแน่นอน”เพื่อให้โม่หยวนเช่อเชื่อในค าพูดของเขา โม่จิ่วเยี่ยจึงเล่าถึงสภาพของพี่แปดตอนที่พบกันครั้งแรกให้ฟัง ซึ่ง
