“พวกเขา…พวกเขาเป็นใคร?”มาถึงขั้นนี้ โม่จิ่วเยี่ยและเฮ่อจือหร่านคิดว่าไม่จ าเป็นต้องปิดบังตัวตนอีกต่อไปโดยเฉพาะเฮ่อจือหร่าน ในใจนางรู้ดีที่สุดว่าการที่ตนเองใช้วิธีนี้ปลุกองค์หญิงสี่ให้ฟื้นขึ้นมา ไม่เพียงไม่สามารถยืดเวลาให้นางได้ แต่กลับเป็นการเร่งเวลาตายของนางให้เร็วขึ้นส่วนสาวใช้สองคนนั้น พวกนางต่างจงรักภักดีต่อองค์หญิงสี่ และจากสถานการณ์ขององค์หญิงสี่ในตอนนี้ ดูเหมือนว่านางกับรัชทายาทแห่งหนานเจียงจะไม่ได้อยู่ฝ่ายเดียวกัน แม้ว่าองค์หญิงสี่จะสิ้นพระชนม์ไป สาวใช้ทั้งสองก็คงไม่ไปเข้าร่วมกับรัชทายาทหนานเจียงแล้วอีกทั้งพวกนางก็ไม่สามารถกลับไปที่ต้าซุ่นได้ จึงไม่ต้องกังวลว่าเรื่องราวในวันนี้จะถูกเปิดเผยออกไปคิดถึงตรงนี้ โม่จิ่วเยี่ยก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วพูดว่า “องค์หญิงสี่ ข้าคือโม่จิ่วเยี่ย”เมื่อได้ยินเสียงนี้ องค์หญิงสี่ก็พยายามเบิกตามองเขา ตามหาร่องรอยความคุ้นเคยบนใบหน้านั้น
ตอนนี้โม่จิ่วเยี่ยก าลังปลอมตัว ไม่ใช่รูปลักษณ์อย่างเดิม เขารู้ว่าดีว่าองค์หญิงสี่จะจ าเขาไม่ได้เพื่อพิสูจน์ตัวตนของตัวเอง โม่จิ่วเยี่ยจึงพูดอีกครั้งว่า “องค์หญิงสี่ยังจ าได้หรือไม่? ตอนที่คุ้มกันท่านมาส่งถึงชายแดนระหว่างต้าซุ่นกับหนานเจียง ท่านให้ข้าแอบพาไปกราบไหว้หลุมศพบิดาและพี่ชายของข้า ท่านยังบอกอีกว่า ถ้าไม่ให้ท่านไปไหว้ที่หลุมศพของบุรุษสกุลโม่ ท่านก็จะตายต่อหน้าข้า และจะไม่ยอมไปแต่งงานที่หนานเจียงเด็
