ดขาด”“แค่ก…เจ้าคือโม่จิ่วเยี่ยจริง ๆ หรือ?” เรื่องในตอนนั้นมีแค่โม่จิ่วเยี่ยคนเดียวที่รู้ และก็เป็นโม่จิ่วเยี่ยเองที่ไปไหว้บรรพชนบนเขาด้วยกันกับนาง ไม่ผิดแน่ อีกทั้งเสียงนี้ก็เหมือนกับโม่จิ่วเยี่ยจริง ๆ“ข้าแค่เปลี่ยนโฉมไปบ้างเพื่อความสะดวกในการท าภารกิจที่หนานเจียง ข้าคือโม่จิ่วเยี่ยตัวจริงแน่นอน”ยามนี้องค์หญิงสี่สามารถยืนยันตัวตนของโม่จิ่วเยี่ยได้แล้วนางพยายามใช้แขนทั้งสองข้างยันตัวลุกขึ้นนั่งเฮ่อจือหร่านเดินเข้ามาพูดว่า “องค์หญิงนอนพักไว้จะดีกว่า เก็บแรงเอาไว้”จากสภาพขององค์หญิงสี่ตอนนี้ แค่ออกแรงเพียงเล็กน้อยก็เท่ากับก าลังใช้ชีวิตที่เหลืออยู่น้อยนิดของตนเองจนหมดแล้ว
องค์หญิงสี่คงจะรู้สถานการณ์ของตัวเองดี ถึงแม้จะยังไม่รู้ว่าเฮ่อจือหร่านเป็นใคร แต่คนที่มากับโม่จิ่วเยี่ยต้องเป็นคนของเขาแน่ดังนั้นนางจึงเชื่อฟังและไม่ขยับตัวอีกเฮ่อจือหร่านถามว่า “องค์หญิงถูกคนวางยาพิษใช่หรือไม่?”“เจ้า…เจ้ารู้ได้อย่างไร?” องค์หญิงสี่แสดงท่าทีประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัดนางถูกใครบางคนวางยาพิษกู่ แม้แต่หมอผีก็ยังมองไม่ออกดูเหมือนว่าชายผอมบางตรงหน้านี้ไม่ใช่ธรรมดาเฮ่อจือหร่านกอดอกพลางกล่าว “องค์หญิงไม่ต้องสนใจว่าข้ารู้ได้อย่างไร แค่บอกมาว่าใช่หรือไม่ใช่ก็พอ”สายตาขององค์หญิงสี่ดูหลบ ๆ เลี่ยง ๆ เห็นชัดว่าไม่อยากตอบ“เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องยุ่ง”แม้องค์หญิงสี่จะพูดเช่นนั้น แต่เฮ่อจือหร่านก็มั่นใจในการตัดสินของตัวเ
