เมื่อแน่ใจว่าคนนี้คือน้องเก้าแน่นอนแล้ว โม่ซิวเหยียนจึงดื่มโจ๊กที่เขาป้อนให้หนึ่งค าโจ๊กอุ่น ๆ ไหลลงท้อง บุรุษที่เคยเข้มแข็งมาตลอดถึงกับน ้าตาไหลบุรุษสกุลโม่ทุกคนล้วนแข็งแกร่งเด็ดเดี่ยว โม่จิ่วเยี่ยเพิ่งเคยเห็นพี่ชายร้องไห้เป็นครั้งแรก หัวใจของเขาราวกับแหลกสลายตามไปด้วย“พี่สี่ ทุกอย่างจะดีขึ้น ถ้าท่านแม่กับพี่สะใภ้สี่รู้ว่าท่านยังมีชีวิตอยู่พวกเขาจะต้องดีใจมากแน่”โม่ซิวเหยียนยิ้มขื่น “ตอนนี้ข้าก็แค่คนพิการ กลับไปก็เป็นภาระให้ครอบครัว สู้ตายไปเสียยังจะดีกว่า”“พี่สี่ ท่านอย่าคิดแบบนั้นเลย ท่านต้องเชื่อในหร่านหร่าน นางต้องรักษาท่านให้หายได้แน่นอน” โม่จิ่วเยี่ยไม่ยอมให้พี่สี่สิ้นหวังแบบนี้โม่ซิวเหยียนรู้ว่าน้องเก้าเห็นสภาพของตนแล้วรู้สึกเจ็บปวด จึงพยายามฝืนยิ้ม “ได้ ข้าจะฟังเจ้าทุกอย่าง”ไม่ว่าอย่างไร ก่อนตายเขาก็อยากเจอครอบครัวอยู่ดี
น่าเสียดายที่ชาตินี้เขาไม่มีโอกาสได้แสดงความกตัญญูต่อมารดา และไม่อาจอยู่เคียงข้างภรรยาได้อีกแล้วโม่ซิวเหยียนเพียงเก็บความคิดเหล่านี้ไว้ในใจ เขาไม่อาจปล่อยให้ความคิดหดหู่เช่นนี้ส่งผลกระทบกับจิตใจของน้องเก้าได้โม่จิ่วเยี่ยกลั้นน ้าตาสุดความสามารถ ป้อนโจ๊กให้พี่สี่ทีละค าจนหมดชามในตอนนี้ ซุ่นจือที่ออกไปซื้อของก็กลับมาแล้วเขาช่างรู้ความนัก นอกจากหม้อเหล็กใบใหญ่แล้ว ยังซื้อธัญพืชและผักมาด้วยแต่การส่งซุ่นจือออกไปก็เป็นเพียงข้ออ้าง เขาจะซื้ออะไรกลับมาก็ไม่ส าคัญซ
