ั้นกลับมาเยาะเย้ยเขำอีกครั้งพอได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจึงหลับตำลงตอนนี้เขำเป็นเพียงคนพิการ แม้แต่การร้องขอตำยก็เป็นเรื่องเกินเอื้อม
ในห้องมืดมิดไร้แสงสว่างนี้ เขำไม่รู้ว่าตัวเองถูกขังมานานเท่ำไหร่แล้ว ทุกครั้งที่คนพวกนั้นเข้ามา นอกจากจะโยนอาหารและน้ำให้เขำ เวลาที่เหลือก็มีแต่ดูถูกเหยียดหยามเขำเรื่องแบบนี้โม่ซิวเหยียนเคยชินแล้ว เขำแค่หวังว่าคนพวกนั้นจะลงมือให้หนักตอนทรมานเขำ ตนเองจะได้หลุดพ้นจากที่นี่เร็ว ๆทว่าเสียงนี้กลับทำให้เขำเกิดความรู้สึกคุ้นเคยอย่ำงน่ำประหลาดแต่เขำไม่เคยคิดเลยว่าอีกฝ่ำยจะเป็นน้องเก้ำ คิดแค่ว่าตนเองคิดถึงครอบครัวมากเกินไปจึงเกิดภำพหลอนสติของเขำเอาชนะความรู้สึกภายในได้อย่ำงรวดเร็ว นี่ต้องเป็นคนที่มาใหม่แน่ ๆ จึงรู้สึกแปลกหูตอนที่ได้ยินเสียงครั้งแรกเท่านั้นดังนั้นโม่ซิวเหยียนจึงไม่ตอบ แต่ยังคงหลับตำต่อไป รอคอยการทรมานที่อาจจะเกิดขึ้นอย่ำงไรก็ตำม เขำรออยู่นาน แต่สิ่งที่ควรจะเกิดกลับไม่เกิดโม่จิ่วเยี่ยจูงมือเฮ่อจือหร่านมาอยู่ข้างเตียงเขำแล้วแสงสว่างจ้ำของไฟฉำยทำให้โม่ซิวเหยียนต้องลืมตำขึ้นเขำไม่ได้เห็นแสงสว่างมาหลายปี จึงต้องหรี่ตำลงเมื่อถูกแสงของไฟฉำยที่สว่างจ้ำส่องใส่
การทรมานหลายปีทำให้โม่ซิวเหยียนไม่เหลือสภำพเดิมอีกต่อไป ในสายตำของโม่จิ่วเยี่ย คนตรงหน้ำผมเผ้ำยุ่งเหยิง เคราที่รกรุงรังมีสิ่งที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไรติดอยู่มากมายเบ้ำตำลึก กระดูกหน้ำผำกนูนออกมา หากไม่ใช่เ
