“ถ้าเจ้ามีเรื่องด่วนที่ต้องรายงานอาจารย์ของเจ้าเล่า จะท าอย่างไร?”หวงสวี่ “ต่อให้เป็นเรื่องด่วนก็ท าได้แค่ส่งข่าวไปที่ชายแดนตะวันตกของต้าซุ่นก่อนเดือนเจ็ดของทุกปี อาจารย์จะไปที่นั่นตอนเดือนเจ็ดปีละครั้ง”เฮ่อจือหร่าน “พวกเจ้าไปชายแดนตะวันตกในเดือนเจ็ด แล้วจะหาเขาเจอได้ที่ไหน?”
หวงสวี่ “เรื่องนี้ข้าไม่รู้ ข้าไม่เคยไปหาอาจารย์ที่ชายแดนตะวันตกเลย”เฮ่อจือหร่านถามต่อ “คนอื่นก็ไม่เคยไปหาอาจารย์ของเจ้าที่ชายแดนตะวันตกหรือ?”หวงสวี่ “ไม่เคย”เฮ่อจือหร่านรู้ว่าในสภาวะถูกสะกดจิต หวงสวี่ไม่มีทางโกหก นี่แสดงว่าเขาไม่รู้จริง ๆ ว่าปรมาจารย์ซือเหมิงอยู่ที่ไหนในเมื่อไม่รู้ นางก็ไม่จ าเป็นต้องถามค าถามแบบนี้ต่อไป“อาจารย์ของเจ้าชื่ออะไร?”หวงสวี่ “ชื่อของอาจารย์ของข้าไม่เคยถูกเปิดเผยมาก่อน ข้าเพียงเคยได้ยินศิษย์พี่ร่วมส านักพูดว่าเขาแซ่เส้า”ตอนที่แม่สามีเล่าเรื่องราวในอดีตก็เคยพูดถึงคุณชายจากตระกูลใหญ่ที่หลงรักหยวนเหมิงว่าแซ่เส้า และปรมาจารย์ซือเหมิงผู้นี้ก็แซ่เส้าเช่นกัน ทั้งสองคนจึงเป็นคนเดียวกันอย่างไม่ต้องสงสัยเฮ่อจือหร่านถามต่อ “อาจารย์ของเจ้าหน้าตาเป็นอย่างไร?”หวงสวี่ “อาจารย์ของข้ามีผมขาวทั้งศีรษะ เวลาที่เขามาพบพวกเรา เขาจะเปลี่ยนใบหน้าไปทุกครั้ง ดังนั้นข้าจึงไม่รู้ว่าหน้าตาที่แท้จริงของเขาเป็นอย่างไร”
พอพูดถึงผมขาวทั้งศีรษะ เฮ่อจือหร่านก็นึกถึงสิ่งแรกที่อวิ๋นหลี่เคยพูดไว้ว่าอีกฝ่ายผมขาวใบหน้าเย
