้องเขม็งไปทางปากบ่อน ้าไม่นาน ชายวัยกลางคนสองคน คนหนึ่งสูง อีกคนเตี้ย ก็ปีนขึ้นมาจากปากบ่อทั้งสองคนตรวจดูกลไกที่โม่จิ่วเยี่ยเพิ่งท าลายไปเมื่อครู่
คนตัวสูงพูดว่า “แย่แล้ว กบเจ็ดสีของข้าหายไปหมดแล้ว”แม้คนตัวเตี้ยจะไม่พูดอะไร แต่ดวงตาของเขาก็เริ่มมองส ารวจไปรอบ ๆ พร้อมกับล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบขวดกระเบื้องเล็ก ๆออกมาหลายใบเขาเปิดจุกขวดใบหนึ่ง ปล่อยแมลงพิษข้างในออกมา“เด็ก ๆ ไปตามหากลิ่นของคนแปลกหน้าซะ”พอเขาพูดจบ แมลงพิษขนาดเท่าผึ้งตัวหนึ่งก็บินไปทางโม่จิ่วเยี่ยกับเฮ่อจือหร่านเฮ่อจือหร่านรู้มาจากในหนังสือว่าก ามะถันสามารถไล่แมลงพิษได้แต่นางไม่เคยทดลองด้วยตัวเองว่ามันจะได้ผลจริงหรือไม่ ดังนั้นนางจึงไม่กล้าประมาทเพื่อป้องกันไว้ก่อน นางจึงหยิบปืนพ่นไฟออกมาจากพื้นที่มิติแล้วยัดใส่มือโม่จิ่วเยี่ย หากจ าเป็นจริง ๆ พวกเขาจะยอมเปิดเผยตัวเพื่อเผาแมลงพิษให้ตายไปเสียยังดีกว่าแมลงพิษบินตรงมาทางพวกเขา ขณะก าลังจะเข้าใกล้ต้นไม้ใหญ่ที่คอยบังพวกเขาอยู่ จู่ ๆ มันก็หยุดชะงักจากนั้นก็บินวนไปมาอย่างไร้ทิศทางเหมือนแมลงวันไร้หัว
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของแมลงพิษ เฮ่อจือหร่านก็มั่นใจได้ว่าก ามะถันใช้ได้ผล นางจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอกแม้ว่านางกับโม่จิ่วเยี่ยจะไม่กลัวคนสองคนนั้น แต่ก็ยังดีกว่าจะเปิดเผยตัวในสถานการณ์ที่ยังสืบหาอะไรไม่ได้เลยเมื่อเห็นแมลงพิษบินจากไป คนตัวเตี้ยก็มีสีหน้างุนงง“ศิษย์พี่ ท าไมวันนี้แม
