หร่านลูบหลังมันด้วยความเอ็นดู พลางปลอบเบา ๆ ว่า“ข้าวปั้นน้อยเป็นเด็กดีนะ ข้าต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า”
เมื่อได้ยินว่าตัวเองต้องช่วยเจ้าของ เจ้าตัวน้อยก็กลับมามีท่าทีจริงจังทันที่ เหมือนมันจะรู้ว่าถ้าช่วยเจ้าของท างานได้ ก็จะได้ดื่มนมชามโต ๆ มากขึ้น“อือ ๆ ๆ …” ข้าวปั้นน้อยส่งเสียงราวกับจะบอกว่า ‘คุณเจ้าของรีบมอบหมายงานให้ข้าเร็วเข้า!’เฮ่อจือหร่านชี้ไปทางทุ่งดอกไม้พลางกล่าวว่า “ที่นั่นมีฝูงตัวต่อเต็มไปหมด เจ้าเรียกนกทั้งหมดในแถบนี้มาจับพวกมันกินได้หรือไม่”นางเพียงพูดเพราะอยากลองดูเท่านั้น ด้วยไม่รู้ว่าเจ้าตัวน้อยจะสามารถควบคุมฝูงนกทั้งป่าได้หรือไม่อย่างไรก็ตาม นี่เป็นวิธีที่ง่ายที่สุด นางจึงจ าเป็นต้องลองดูข้าวปั้นน้อยกะพริบตาด าขลับสองสามครั้ง จากนั้นก็เชิดคอเล็กๆ ที่แทบมองไม่เห็นนั้นขึ้น แล้วส่งเสียงขึ้นไปบนท้องฟ้าเพียงชั่วพริบตา นกจ านวนนับไม่ถ้วนก็บินมาจากทุกทิศทางข้าวปั้นน้อยแสดงความเก่งกาจของตัวเองอีกครั้ง ด้วยการส่งเสียงใส่ฝูงนกสองสามหนเห็นได้ชัดว่านกที่บินมาจากทุกทิศทางต่างพากันบินไปยังทุ่งดอกไม้ ในทันใดนั้นก็ปกคลุมฝูงตัวต่อได้ทั้งหมด
ผ่านไปประมาณห้านาที่ ท้องฟ้าเหนือทุ่งดอกไม้ก็เงียบสงบในที่สุด ไม่เพียงไม่มีฝูงตัวต่ออีก กระทั่งพวกนกเหล่านั้นก็บินจากไปคนละทิศละทางด้วย
