ส่วนสตรีนั้นแต่งกายเรียบง่ายกว่า ถักผมยาวเป็นเปียเล็ก ๆมากมาย และสวมหมวกดอกไม้แปลกตาหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เฮ่อจือหร่านก็สั่งซื้อชุดสองชุดตามลักษณะเครื่องแต่งกายของชาวหนานเจียงจากร้านค้าบนเถาเป่านางกับโม่จิ่วเยี่ยแต่งตัวด้วยชุดใหม่ที่ซื้อมา คราวนี้เฮ่อจือหร่านไม่ได้แต่งตัวเป็นชายอีก แต่แต่งหน้าทาปากจนดูเหมือนหญิงสาวชาวหนานเจียงโม่จิ่วเยี่ยแต่งตัวเสร็จแล้วก็ดูไม่ออกว่าเป็นเขา เขาดูเหมือนชายชาวหนานเจียงแท้ ๆทั้งสองตรวจสอบกันและกันอย่างละเอียด เมื่อเห็นว่าไม่มีข้อบกพร่องใดจึงออกจากพื้นที่มิติตอนนี้พวกเขาไม่จ าเป็นต้องหลบซ่อนใครอีกแล้ว แต่สามารถเดินบนท้องถนนอย่างสง่าผ่าเผยได้เป็นไปตามที่เฮ่อจือหร่านคาดการณ์ไว้จริง ๆ บนถนนมีทหารหนานเจียงอยู่เต็มไปหมดสุนัขทหารที่ถูกข้าวปั้นน้อยสั่งให้วิ่งพล่านไปทั่วก็ถูกเรียกกลับมาทีละตัว
ทหารกลุ่มละสิบกว่าคน จูงสุนัขทหารตัวหนึ่งไว้ เดินค้นหาไปทั่วทั้งถนนใหญ่โม่จิ่วเยี่ยและเฮ่อจือหร่านพยายามก้มหน้าเดินไปเพื่อไม่ให้เหล่าทหารสังเกตเห็น แสร้งท าเป็นว่ากลัวสุนัขมากแม้จะท าเช่นนั้น พวกทหารก็ยังไม่ปล่อยพวกเขาไปทหารนายหนึ่งจูงสุนัขทหารมาขวางทางคนทั้งสองไว้“พวกเจ้าเห็นคนของต้าซุ่นสองคนหรือไม่”โม่จิ่วเยี่ยจับมือเฮ่อจือหร่านแน่น แกล้งท าเป็นตื่นตระหนกตอบว่า “ไม่…ไม่เห็นขอรับ”เขาคุ้นเคยกับการติดต่อกับคนหนานเจียง จึงสามารถใช้ภาษาถิ่นของพวกเขาได้อย่างคล่องแคล่ว
