ังเกตเห็นได้”การเคลื่อนไหวของปรมาจารย์ซือเหมิงน่าสงสัยนัก เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนที่มีความคิดรอบคอบมาก หากมีความเคลื่อนไหวใด ๆ ที่ท าให้เขาระแวงขึ้นมา เบาะแสเพียงอย่างเดียวที่คฤหาสน์ซือเหมิงอาจจะตัดขาดสามีภรรยามีความคิดตรงกัน โม่จิ่วเยี่ยจึงขับรถออฟโรดมาถึงชานเมืองหลวงก่อนฟ้าสางทั้งสองปลอมตัวเป็นชาวบ้านในหมู่บ้านใกล้เคียง แต่ละคนแบกตะกร้าไว้บนหลัง เดินตามเส้นทางที่พี่สามเล่าให้ฟัง ขึ้นเขาไปตามทางเดินบนภูเขา
พี่สามบอกว่าในหุบเขามีถ ้าที่ไม่สะดุดตาอยู่แห่งหนึ่ง เพียงแค่เข้าไปทางปากถ ้านั้น เดินไปจนสุดทาง ก็จะเห็นหุบเขาอีกแห่งหนึ่ง ที่นั่นคือที่ตั้งของคฤหาสน์ซือเหมิงสองสามีภรรยาใช้ความพยายามอยู่พักใหญ่ จนในที่สุดก็พบถ ้าที่ว่านั่นหากพูดว่าไม่สะดุดตา ค าพูดนี้ก็ช่างเหมาะเจาะจริง ๆเดิมทีปากถ ้านั้นเล็กมาก คนคนเดียวต้องก้มตัวเดินเข้าไปเท่านั้น ไม่พอ ตรงหน้าถ ้ายังมีหญ้ารกสูง หากไม่ใช่เพราะพี่สามเคยบรรยายลักษณะคร่าว ๆ ของที่นี่ไว้ พวกเขาคงหาเจอได้ยากทั้งสองเดินเข้าถ ้าตามกันไป โม่จิ่วเยี่ยเป็นฝ่ายน าหน้า มือหนึ่งถือไฟฉายส่องทาง อีกมือจูงมือเฮ่อจือหร่านไว้เดินไปได้ระยะหนึ่ง ในที่สุดด้านหน้าก็ปรากฏแสงสว่าง พร้อมกันนั้นโม่จิ่วเยี่ยก็ปิดไฟฉายและชะลอฝีเท้าลงเฮ่อจือหร่านรู้สึกทันทีว่ารอบข้างพลันเย็นเฉียบ นางกระซิบบอกโม่จิ่วเยี่ยว่า “ที่นี่มีบางอย่างแปลก ๆ”“เจ้าหนาวหรือ?” โม่จิ่วเยี่ยก็รู้สึกเช่น
