เดียวกันขณะที่พูดคุยกัน ทั้งสองก็เดินต่อไปอีก แต่ความหนาวเย็นนี้กลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
เฮ่อจือหร่านจับมือโม่จิ่วเยี่ยแน่น หากเบื้องหน้าเกิดอันตรายนางจะพาโม่จิ่วเยี่ยหลบเข้าไปในพื้นที่มิติทันที่ทั้งสองจูงมือกันพลางค่อย ๆ ก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างระมัดระวังทันใดนั้นโม่จิ่วเยี่ยก็หยุดเดิน เขาเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวด้านหน้าอย่างตั้งใจเฮ่อจือหร่านก็ท าตามเขา พยายามจับต้นตอของเสียงแต่นางรู้สึกได้แค่เสียงดังกรอบแกรบจากด้านหน้าพวกเขาสบตากันแวบหนึ่ง แล้วก้าวต่อไปด้วยความระมัดระวังมากขึ้นเดินออกไปได้อีกระยะหนึ่ง โม่จิ่วเยี่ยหยุดฝีเท้าอีกครั้งเสียงนั้นยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ เฮ่อจือหร่านรู้สึกว่ามันคล้ายเสียงของฝูงงูที่เลื้อยพันกันไปมาโม่จิ่วเยี่ยกระซิบว่า “ข้างหน้าน่าจะมีงู และมีมากด้วย”เป็นความจริงที่ว่าในแถบหนานเจียงมีสัตว์เลื้อยคลานและแมลงชุกชุม แต่เสียงที่พวกเขาได้ยินนั้นไม่ใช่แค่มากที่ธรรมดาฝูงงูขนาดใหญ่เช่นนี้ นอกจากจะมีคนตั้งใจเลี้ยงไว้แล้ว ก็ไม่มีทางที่มันจะปรากฏตัวพร้อมกันมากมายขนาดนี้ได้“พวกเราเข้าไปในพื้นที่มิติกันเถอะ จะได้หาทางแก้ไขสถานการณ์แล้วก็พักผ่อนสักหน่อย”
พวกเขาเดินทางตลอดทั้งคืน ซ ้ายังต้องขึ้นเขามาตั้งแต่ฟ้าสางร่างกายของเฮ่อจือหร่านจึงเริ่มจะทนไม่ไหวพูดจบ ทั้งสองคนก็ปรากฏตัวขึ้นในพื้นที่มิติเฮ่อจือหร่านเข้าสู่พื้นที่มิติก็เพื่อวิธีการที่นางคิดไว้ คือการใช้ประโยชน์จากผ
