้น!”กลุ่มทหารยามถืออาวุธไล่ตามไปทางพวกเขา
โม่จิ่วเยี่ยใช้วิชาตัวเบาเพิ่มความเร็วขึ้นสูงสุด ไม่นานก็สลัดคนเหล่านั้นหลุดได้เฮ่อจือหร่านคิดว่าตอนนี้พวกเขาไม่มีเส้นทางที่ชัดเจน แทนที่จะวิ่งไปมา ไม่สู้เข้าไปซ่อนตัวในพื้นที่มิติเพื่อพักผ่อนชั่วคราวก่อนจะดีกว่าดังนั้น เมื่อโม่จิ่วเยี่ยเลี้ยวไปตรงมุมลับมุมหนึ่ง นางก็ใช้จิตส านึกน าทั้งสองก็เข้าไปในพื้นที่มิตินับตั้งแต่โม่จิ่วเยี่ยรู้ว่าศพของบิดาและพี่ชายเป็นของปลอมความรู้สึกอยากช่วยคนก็ยิ่งเร่งร้อนยิ่งขึ้นเดิมทีเขาวางแผนจะเดินทางไปยังเมืองถัดไปตลอดทั้งคืน แต่ใครจะรู้ว่าเขากลับถูกภรรยาพาเข้ามาในพื้นที่มิติเสียก่อน“หร่านหร่าน ท าไมพวกเราถึงต้องเข้ามาหลบในพื้นที่มิติด้วยทหารยามพวกนั้นไม่มีทางไล่ตามข้าทันหรอก” เขาคิดว่าเฮ่อจือหร่านคงเป็นห่วงว่าตนเองจะถูกไล่ตาม จึงท าเช่นนี้เพื่อหลีกเลี่ยงอันตรายเฮ่อจือหร่านอธิบายว่า “พวกที่ไล่ตามเราอยู่ข้างนอกมีแต่จะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ข้าไม่ได้กังวลเรื่องความเร็วของท่านหรอก แต่ถ้าเราเดินทางหลบ ๆ ซ่อน ๆ แบบนี้ จะหาเบาะแสได้อย่างไรเล่า”จากที่โม่จิ่วเยี่ยรู้จักนาง เมื่อภรรยาพูดแบบนี้ นางจะต้องคิดวิธีที่ดีกว่าได้แน่
“หร่านหร่าน พวกเราจะท าอย่างไรดีเล่า”ระหว่างทางที่พวกเขาเดินทางมา บนเส้นทางก็พบเจอชาวบ้านหนานเจียงอยู่บ้าง เฮ่อจือหร่านจึงสังเกตการแต่งกายของพวกเขาเป็นพิเศษการแต่งกายของคนหนานเจียงคล้ายคลึงกับชุดประจ าช
