บนหลุมศพด้านหน้ามีป้ายชื่อของคนสกุลโม่เขียนไว้หลุมศพที่อยู่บนสุดคือหลุมของนายท่านผู้เฒ่าโม่ โม่ฉิง เพราะเผชิญแสงแดดและสายฝนมานาน อีกทั้งไม่มีใครมาดูแล ตัวอักษรบนแผ่นหินจึงดูเลือนรางไปบ้างถัดลงมาใต้หลุมศพของนายท่านผู้เฒ่าโม่ฉิง มีหลุมศพแปดหลุมเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ มีทั้งเก่าทั้งใหม่ปะปนกัน บนแผ่นหินสลักชื่อของพี่น้องชายสกุลโม่ยามนี้ดวงตาของโม่จิ่วเยี่ยเหมือนจะเต็มไปด้วยเลือด ไม่อาจปิดบังความเศร้าโศกได้เขาทรุดตัวลงคุกเข่าหน้าหลุมศพ“ท่านพ่อ พี่ชายทั้งหลาย จิ่วเยี่ยมาเยี่ยมพวกท่านแล้ว”พูดจบ เขาก็ก้มตัวลงค านับสามครั้งแม้เฮ่อจือหร่านจะไม่รู้จักบรรดาชายหนุ่มที่เสียชีวิตไปของสกุลโม่ แต่เมื่อนึกถึงการเสียสละของครอบครัวนี้เพื่อช่วยราชวงศ์ต้าซุ่นก็อดรู้สึกเจ็บใจไม่ได้นางคุกเข่าลงหน้าหลุมศพพร้อมกับโม่จิ่วเยี่ย ขณะเดียวกันจิตส านึกของนางก็เข้าสู่พื้นที่มิติ ซื้อเครื่องเซ่นไหว้หลายอย่างมาวาง
เรียงกันอย่างเป็นระเบียบหน้าหลุมศพ รวมทั้งธูปและกระดาษเงินกระดาษทองส าหรับไหว้บรรพบุรุษโม่จิ่วเยี่ยมองนางด้วยความซาบซึ้ง แล้วจุดธูปสามดอกปักไว้หน้าหลุมศพของบิดาและพี่ชายเฮ่อจือหร่านพึมพ าเบา “สวรรค์ไม่ยุติธรรม ปล่อยให้คนดี ๆ ตายไปทีละคน ขณะที่คนเลวกลับมีชีวิตสุขสบาย”โม่จิ่วเยี่ยลุกขึ้นยืน เผยรอยยิ้มเยาะหยัน “บุรุษสกุลโม่ของข้ายอมสละชีวิตเพื่อราชวงศ์ต้าซุ่น คิดดูแล้วช่างไม่คุ้มค่าเลยจริง ๆ”ตอนนี้เฮ่อจือหร
