ธีการอันรุนแรงของหลินอันแล้ว
ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งวินาที…
หลังจากคิดได้อย่างทะลุปรุโปร่ง เหยาหมิงหยวนก็โยนปืนพกในมือทิ้งโดยไม่ลังเล
“ตุ้บ”
เขาทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นในทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงใจ เอ่ยอธิบายอย่างรวดเร็ว
“ท่านผู้ยิ่งใหญ่!”
“ระเบิดนิวเคลียร์ในสถาบันวิจัยกำลังจะระเบิดแล้ว!”
“จากที่นี่ขึ้นลิฟต์ไปใช้เวลาแค่สองนาที!”
“ก่อนหน้านี้ผมแค่หลงผิดไปชั่ววูบ ขอท่านโปรดไว้ชีวิตผมด้วย!”
“พวกท่านเป็นหน่วยกู้ภัยของเขตสงครามใช่ไหมครับ! ผมยินดีที่จะกลับไปยังเขตสงครามแล้วขึ้นศาลทหาร รับการตัดสินจากศาล!”
เสียงแหบแห้ง หัวใจเต้นระรัว
เขาพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว ขอเพียงหลินอันและคนอื่นๆ เป็นคนของเขตสงคราม อย่างไรก็คงจะไม่ลงมือฆ่าเขาในตอนนี้ เมื่อถึงเขตสงคราม ด้วยฐานะนักวิจัยของเขา การรักษาชีวิตไว้น่าจะยังพอทำได้
หลินอันได้ฟังก็ใจหายวาบ หางตากวาดมองหน้าจอรอบๆ อย่างรวดเร็ว
“8 นาที 36 วินาที”
เวลานับถอยหลังสีแดงไม่ค่อยเด่นชัดนัก เขาเพิ่งจะพุ่งเข้ามาในห้องควบคุม ไม่คิดว่านี่จะเป็นเวลานับถอยหลังการทำลายตัวเอง
“ให้ตายสิ นี่มันจะระเบิดแล้วนี่หว่า!”
“ใครมันสั่งให้ทำลายตัวเองวะ? พวกแกไม่เห็นหรือไงว่าพวกเราจัดการ
