งระมัดระวัง แล้วเตรียมตัวจะไปช่วยงานที่ลานด้านหลัง
ฮูหยินผู้เต่าเห็นว่านางกำลังจะเดินออกไปจึงรีบเรียกนางไว้ “หานเยีย ฺมาคุยกับแม่ก่อน”
บทที่ 248 หญิงสาวบ้านไหนจะไม่แต่งงานกัน
โม่หานเยี่ยได้ยินดังนั้นจึงกลับไปนั่งข้างมารดาอีกครั้ง
“ท่านแม่จะพูดเรื่องอะไรกับข้าหรือ”
ฮูหยินผู้เฒ่ามองบุตรสาวที่เติบโตขึ้นอย่างงดงาม พลางยื่นมือไปลูบผมสลวยของนาง
“ลูกสาวของแม่สวยขึ้นทุกวันนะ”
ได้รับค าชมจากมารดา โม่หานเยี่ยก็ออดอ้อนอย่างเขินอาย“ท่านแม่ให้ก าเนิดข้ามาดี ลูกสาวท่านก็เลยสวยเป็นธรรมดา”
ฮูหยินผู้เฒ่าโอบกอดบุตรสาวด้วยความรักใคร่ เอ่ยเสียงนุ่มนวลว่า “แม่จ าได้ว่าตอนอยู่เมืองหลวง มีคนมาสู่ขอเจ้าจนธรณีประตูสกุลโม่แทบพัง ตอนนั้นแม่คิดว่าเจ้ายังเด็ก อยากเลือกคู่ครองให้เจ้าดี ๆ
ใครจะรู้ว่าสกุลโม่ของเราจะประสบเคราะห์กรรมเช่นนี้ ท าให้เรื่องแต่งงานของเจ้าต้องล่าช้าไป”
โม่หานเยี่ยได้ยินมารดาพูดถึงเรื่องแต่งงานของตน ใบหน้าก็แดงเรื่อด้วยความเขินอาย ขณะเดียวกันนั้น ภาพของใครคนหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในความคิดของนางอย่างฉับพลัน
ชายคนนั้นมีบุคลิกสง่างาม รูปร่างหน้าตาก็ดีมาก มีคุณธรรมในตัว บุคลิกที่สูงส่งนั้นไม่อาจเทียบได้กับเหล่าคุณชายในเมืองหลวงเลย
โม่หานเยี่ยไม่รู้ว่าท าไมภาพของเมิ่งไห่หนิงถึงปรากฏขึ้นในความคิดของนาง และเหตุใดหัวใจนางจึงเต้นแรงขึ้นเช่นนี้
เพื่อปกปิดความอึดอัดในใจของตัวเอง โม่หานเยี่ยจงใจเอาศีรษะพิง
