ไหล่มารดา พยายามไม่ให้มารดาเห็นสีหน้าของตน
“ท่านแม่ ข้าจะไม่แต่งงาน จะอยู่ที่บ้านดูแลท่านแม่ไปชั่วชีวิต”
ฮูหยินผู้เฒ่าหัวเราะ “เด็กคนนี้พูดอะไรเหลวไหลอย่างนั้น หญิงสาวบ้านไหนจะไม่แต่งงานกัน”
โม่หานเยี่ยเบะปากเอ่ยออดอ้อน “ท่านแม่ หานเยี่ยอยากอยู่เป็นเพื่อนท่านตลอดไป”
ฮูหยินผู้เฒ่าตบหลังโม่หานเยี่ยเบา ๆ น ้าเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย
“แม่เห็นว่าใต้เท้าเมิ่งไม่เลวเลย เจ้าคิดเห็นอย่างไร”
พอได้ยินค าว่าใต้เท้าเมิ่ง หัวใจดวงน้อยของโม่หานเยี่ยที่เพิ่งสงบลงก็เต้นระรัวอีกครั้ง
นางซุกหน้าเข้าอกฮูหยินผู้เฒ่า “ท่านแม่…เรื่องแบบนี้จะถามข้าได้อย่างไรกันเล่า”
ได้ยินบุตรสาวพูดเช่นนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว
ลูกสาวผู้ใสซื่อบริสุทธิ์ของนางก็ชอบใต้เท้าเมิ่งคนนั้นเหมือนกัน
เมื่อรู้ใจของบุตรสาวแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าก็ไม่รีบร้อน ยังคงพูดเหมือนเดิมว่าเรื่องแบบนี้ต้องรอให้ฝ่ายชายเป็นฝ่ายเริ่มก่อนจึงจะถูกต้อง
ส่วนผลลัพธ์สุดท้ายจะเป็นอย่างไร ก็ต้องดูวาสนาของคนทั้งสอง
ขณะที่เหล่าบุรุษพูดคุยกันอยู่ในห้อง เฮ่อจือหร่านก็พาเหล่าสตรีไปท าเนื้อกระต่ายผัดเปรี้ยวหวานในครัว
ตอนนี้เนื้อกระต่ายก าลังสด หากท ากระต่ายผัดเปรี้ยวหวานจะรสชาติดียิ่งขึ้น
เมิ่งไห่หนิงมาบ้านสกุลโม่ จุดประสงค์หลักคือต้องการมาหาโม่หานเยี่ยให้มากขึ้น แต่ใครจะรู้ว่าหญิงสาวคนนั้นก าลังจงใจหลบหน้าอยู่หรือไม่ นางถึงกับไม่โผล่หน้ามาเลย
ความจริงแล้ว
