นระหว่างหยวนเหมิงกับบิดาพวกเจ้า”“จักรพรรดิองค์ก่อนทราบถึงกฎของสกุลโม่ และยังรู้นิสัยใจคอบิดาพวกเจ้าเป็นอย่างดี จึงปฏิเสธค าขอของทูตจากหนานเจียงไป”“แม้จะเป็นเช่นนั้น หยวนเหมิงก็ยังไม่ยอมแพ้ ไม่นานหลังจากทูตหนานเจียงกลับไป นางก็เดินทางมายังเมืองหลวงของพวกเราด้วยตัวเอง และพยายามไล่ตามบิดาเจ้าอย่างไม่ลดละ”“เมื่อเผชิญหน้ากับคนแบบนี้ ทั้งข้าและบิดาเจ้าต่างรู้สึกโกรธมาก สุดท้าย บิดาเจ้าจึงขออนุญาตจากจักรพรรดิองค์ก่อน เต็มใจไปรักษาการณ์ที่ชายแดนตะวันตก”“เมื่อเขากลายเป็นแม่ทัพชายแดน ย่อมสามารถพาครอบครัวไปด้วยได้ ข้าจึงติดตามเขาไปตลอด”
“ใครจะรู้ว่าหยวนเหมิงยังไม่ยอมแพ้อีก นางเสียสติถึงขั้นใช้เลือดตัวเองไปหล่อเลี้ยงกู่พิศวาส”“น่าเสียดายที่หยวนเหมิงใจร้อนเกินไป ขณะก าลังใช้กู่พิศวาสก็ถูกบิดาพวกเจ้าจับได้ทันที่ ด้วยความโกรธจัด เขาจึงลงมือสังหารหยวนเหมิงที่นั่น”“เรื่องนี้สร้างความตื่นตระหนกให้กับทั้งสองแคว้นในตอนนั้นคุณชายตระกูลใหญ่แห่งหนานเจียงผู้หลงรักหยวนเหมิงนามเสาซินได้น าทัพออกมาโจมตีแคว้นของเราด้วยตัวเอง ด้วยมุ่งมั่นจะสังหารบิดาเจ้าเพื่อแก้แค้นให้หยวนเหมิง”“น่าเสียดายที่ไม่ว่าจะเป็นวรยุทธ์หรือการใช้กลศึก เส้าซินก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของบิดาพวกเจ้า ตอนที่หนานเจียงพ่ายแพ้และถอยทัพไป เส้าซินสาบานต่อหน้าคนทั้งสองกองทัพว่า ความปรารถนาในชีวิตนี้ของเขาคือการแก้แค้นให้หยวนเหมิง และสาปแช่งให้สกุลโม่สิ้
