นสูญทายาท”หลังจากได้ฟังเรื่องราวในอดีต โม่จิ่วเยี่ยถามอย่างจริงจังว่า“ท่านแม่ หมายความว่าปรมาจารย์ซือเหมิงคนนี้ อาจจะเป็นเส้าซินที่รักหยวนเหมิงในตอนนั้นใช่หรือไม่?”ฮูหยินผู้เฒ่าตอบเสียงเรียบว่า “ทั้งหมดที่ข้าพูดมาก็เป็นเพียงการคาดเดา พวกเจ้าพี่น้องต่างถูกท าร้ายด้วยพิษ และวิชาเลี้ยงหนอนพิษนี้มีต้นก าเนิดจากหนานเจียง จึงพาให้ข้าอดนึกถึงคนผู้นั้น
ไม่ได้ โดยเฉพาะการตายของบิดาเจ้า มันมีหลายอย่างที่คล้ายคลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเจ้าพี่น้อง”ตอนที่นายท่านผู้เฒ่าโม่สิ้นใจในสนามรบ โม่จิ่วเยี่ยอายุเพียงห้าขวบ เขาจึงรู้รายละเอียดของเหตุการณ์จากค าบอกเล่าของผู้อาวุโสคนอื่นและพี่ชายเท่านั้นเขารู้เพียงว่า บิดาถูกพิษร้ายของศัตรูจากหนานเจียง จากนั้นถูกจับตัวไปและน าศีรษะแขวนประจานบนก าแพงเมืองเมื่อนึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่เหล่าพี่ชายประสบ มันช่างเหมือนกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับบิดาเขาไม่มีผิดพี่น้องสกุลโม่ก ามือแน่นโม่ชูหานพยายามกดข่มความโกรธแค้นในใจ แล้วถามว่า “พี่สาม ท่านสืบหาตัวตนที่แท้จริงของปรมาจารย์ซือเหมิงได้แล้วหรือ?”ค าถามนี้เป็นประเด็นส าคัญที่ทุกคนอยากรู้ โม่อวิ๋นเฟิงจึงตอบเสียงหนักแน่นว่า“ข้าใช้เวลาสืบหาในหนานเจียงหลายเดือน ในที่สุดก็พบคฤหาสน์ซือเหมิง แต่มันแตกต่างจากที่ข้าคิดไว้มาก มันไม่ได้หรูหราใหญ่โต แต่กลับดูทรุดโทรมเสียด้วยซ ้า”“ทรุดโทรม?” โม่จิ่วเยี่ยอดถามไม่ได้ แน่นอนไม่ใช่แค่พี่สาม
